ท่านหมอซุนพำนักอยู่ที่ตระกูลเฉินแล้ว ก็มิได้สร้างความลำบากอันใดให้ผู้คน เพียงแต่ควบคุมปริมาณสุรามิได้
วันแรกตกลงกันว่าจะดื่มแต่น้อย รุ่งขึ้นก็อุ้มน้ำเต้าสุราไปนั่งยองๆ ตรงมุมเรือนกรอกเข้าไปเกือบครึ่งน้ำเต้า อาชิงพบเข้า จึงวิ่งมาฟ้อง
เสิ่นลู่ซีเดินไปถึง ท่านหมอซุนกำลังพิงกำแพงเรอสุราออกมา หน้าแดงก่ำ ทว่าดวงตายังแจ่มใส
“ตกลงกันไว้ว่าจะดื่มแต่น้อย”
“นี่ก็น้อยมากแล้ว” ท่านหมอซุนเขย่าน้ำเต้าอย่างน้อยใจ “ก่อนหน้านี้วันหนึ่งดื่มสามน้ำเต้า ตอนนี้แค่ครึ่งน้ำเต้า เจ้ายังต้องการอันใดอีก?”
เสิ่นลู่ซีขี้เกียจถกเถียงกับเขา หมุนตัวเรียกอาชิงให้ไปยกซุปแก้เมาจากโรงครัวมาชามหนึ่ง
ท่านหมอซุนดื่มซุปแล้วสร่างเมาขึ้นไม่น้อย อาสาเดินไปช่วยพลิกเก๊กฮวยตากที่ตะแกรงตาก ฝีมือคล่องแคล่ว พลิกทีละดอกอย่างละเอียดลออ
“เก๊กฮวยชุดนี้ของเจ้าต้องตากอีกหนึ่งรอบ ตอนนี้กลางดอกยังมีความชื้นอยู่บ้าง หากเร่งเก็บจะขึ้นราได้ง่าย” เขาบีบกลางดอกหนึ่ง “ข้าจะจ่ายตำรับให้เจ้าฉบับหนึ่ง เก๊กฮวยใส่เก๋ากี้ใส่เฉ่าชัว ใส่ใบสะระแหน่อีกเล็กน้อย ทำเป็นซองชา พวกร้านสมุนไพรในเมืองเอกน่ะชอบรับของแบบนี้”
เสิ่นลู่ซีตาเป็นประกาย “ท่านปรุงสมุนไพรเป็นด้วยหรือ?”
“สำนักหมอหลวงสิ่งใดไม่เป็น? ตำรับชาบำรุงของหลวงข้าก็ท่องได้” ท่านหมอซุนกลอกตา “แต่ตำรับพวกนั้นแพงไป ใช้แต่โอสถชั้นดี ทางเจ้ามีเงื่อนไขจำกัด ข้าจะปรับปรุงให้เป็นแบบชาวบ้าน ผลลัพธ์ต่างกันไม่มาก ต้นทุนกดให้ต่ำสุดได้”
“เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณท่านมากแล้ว”
“ขอบคุณอันใด เจ้าดูแลข้าวดูแลที่พักทั้งยังดูแลสุราข้า ข้าก็ควรทำงานบ้าง”
ท่านหมอซุนทำจริงพูดจริง บ่ายวันเดียวกันก็หยิบพู่กันเขียนตำรับสมุนไพรออกมาสามฉบับ ฉบับหนึ่งถอนพิษร้อนลดไฟในร่าง ฉบับหนึ่งขจัดความชื้นคลายร้อน ฉบับหนึ่งบำรุงปอดแก้ไอ ล้วนใช้โอสถที่เสิ่นลู่ซีมีอยู่แล้ว เก๊กฮวย พุดซ้อน ป่านหลันเกิน สายน้ำผึ้ง เฉ่าชัว เขียนสัดส่วนการปรุงไว้ชัดเจน