เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นลู่ซีออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ ไปยังปากตำบลเพื่อนัดพบเฉินหนาน ตั้งใจจะไปที่บ้านของจางเพื่อพูดคุยเรื่องกิ่งพุดซ้อน
ยังไม่ทันถึงปากตำบล เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากข้างหลัง ตามมาด้วยเสียงอันดังอันเป็นเอกลักษณ์ของหวังกุ้ยฮวา
“เสิ่นลู่ซี! จุดยืนของเจ้า!”
เสิ่นลู่ซีหยุดแล้วหันกลับไป เห็นหวังกุ้ยฮวากำลังวิ่งมาจากทางตระกูลใหญ่ จ้าวชุ่ยผิงตามมาข้างหลัง ส่วนเสิ่นต้าหนิวหดตัวอยู่สุดท้าย ท่าทางไม่เต็มใจ
หวังกุ้ยฮวาวิ่งมาถึงหน้า ยืนกอดอก ใบหน้าแดงก่ำ “ข้าได้ยินมา เจ้าเมื่อวานเชิญคนทั้งครอบครัวกินเกี๊ยว ไส้หมูด้วย มีเหล้าอีก แม้แต่คนนอกยังเชิญ แต่ไม่เรียกตระกูลใหญ่ของเรา!”
เสิ่นลู่ซีมองนาง “ป้าสะใภ้ใหญ่ หนังสือแยกตระกูลเซ็นชื่อและกดลายนิ้วมือไว้แล้ว ต่างคนต่างอยู่ ข้าเชิญใครกินเกี๊ยวเป็นเรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับตระกูลใหญ่”
“ไม่เกี่ยวกับ? ดีนัก เสิ่นลู่ซี ปีกของเจ้าแข็งแล้วหรือ?” เสียงของหวังกุ้ยฮวาดังขึ้นอีกขั้น “พ่อของเจ้าเสิ่นต้าซาน พี่ใหญ่ของเจ้าคือเสิ่นต้าหนิว หักกระดูกยังมีเส้นเอ็นติดกัน พี่น้องแท้ๆ พอแยกตระกูลก็ไม่รู้จักคนแล้วหรือ?”
จ้าวชุ่ยผิงพูดแทรกขึ้นมาข้างๆ “ลู่ซีเอ๋ย ป้าสะใภ้ใหญ่พูดก็มีเหตุผล ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เจ้าทำเกี๊ยว ยังไงก็ควรส่งให้ตระกูลใหญ่สักชาม อย่าให้คนนอกหัวเราะเยาะเลย”
คำพูดนี้ฟังดูสุภาพ แต่สายตานั้นกวาดมองเสิ่นลู่ซีตลอดเวลา คาดว่ากำลังดูว่าเจ้าสวมชุดอะไร พกอะไรออกมาด้วย
สะใภ้จ้าวบอกเมื่อครู่ก่อนว่าจ้าวชุ่ยผิงพูดนอกบ้านเรื่องหารายได้จากการขายข้าว ดูท่าไม่ใช่เรื่องลมๆ แล้งๆ
เสิ่นลู่ซีไม่โกรธ มองหวังกุ้ยฮวาแล้วมองจ้าวชุ่ยผิง พูดขึ้นว่า “ป้าสะใภ้ใหญ่ ข้าถามเจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้าตอบตามจริง”