ช่วงนี้กองเกวียนมีรายได้ เงินหมุนเร็ว ไม่ถึงครึ่งเดือนก็เก็บเงินได้พอแล้ว
วันเริ่มลงมือสร้างบ้าน เสิ่นลู่ซีไปที่อำเภอแต่เช้าเพื่อซื้อปูนขาวและกระเบื้อง
เจ้าของร้านปูนขาวแซ่เฉียน เป็นชายวัยกลางคนร่างผอมแห้ง พอได้ยินว่าจะซื้อปูนขาว 300 จินกับกระเบื้องเขียวอีก 2,000 แผ่น มือก็ถูกันจนเร็ว
“ปูนขาว 300 จิน จินละ 4 เหวิน รวมเป็น 1,200 เหวิน กระเบื้องเขียวแผ่นละ 3 เหวิน 2,000 แผ่นก็ 6 ตำลึง” เฉียนจางกุ้ยดีดลูกคิด “รวมเป็น 7 ตำลึง 200 เหวิน ถ้าเจ้าจ่ายทีเดียวหมด ข้าจะปัดเศษให้ เป็น 7 ตำลึงถ้วน”
7 ตำลึง
เงินเก็บของเสิ่นลู่ซีรวมกับที่ขายสมุนไพร มันเทศตากแห้ง และปลาแห้งช่วงนี้ พอดีเป๊ะ
นางนับเงิน 7 ตำลึงยื่นให้ เฉียนจางกุ้ยรับไปอย่างยินดี บอกว่าช่วงบ่ายจะให้คนลากเกวียนมาส่ง
ออกจากร้านปูนขาว เสิ่นลู่ซีเลี้ยวไปเหรินเหอถัง เอาป่านหลันเกินและต้าชิงเยี่ยที่ตากแห้งในมิติไปส่ง
ฟางจางกุ้ยรับถุงผ้าไป หักป่านหลันเกินดูชิ้นหนึ่ง แล้วเอามาดมใต้จมูก
“ป่านหลันเกินนี่...คุณภาพดีเกินไปแล้ว” เขาเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นลู่ซี “เจ้าไปปลูกที่ไหนมา ปลูกนานแค่ไหนแล้ว สีสันขนาดนี้ต้องเป็นรากแก่อายุอย่างน้อย 3 ปีขึ้นไปถึงจะมี”
“ไม่ใช่รากเก่า เป็นรากที่ปลูกใหม่ อาจจะเกี่ยวกับดินแถวนั้น” เสิ่นลู่ซีเตรียมคำพูดไว้แล้ว “บนเนินเขามีที่ลาดรับแดด ดินร่วนซุย ของที่ปลูกออกมาจึงดีกว่าที่อื่น”
ฟางจางกุ้ยครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แต่วัตถุดิบก็วางอยู่ตรงหน้า จะซักถามให้ลึกลงไปก็ไม่เหมาะ
“ป่านหลันเกิน ข้ารับซื้อจินละ 10 เหวิน ต้าชิงเยี่ยจินละ 8 เหวิน” เขาชั่งน้ำหนัก “ป่านหลันเกิน 21 จิน ต้าชิงเยี่ย 14 จิน รวมเป็น 322 เหวิน”