ข่าวที่พี่สามตระกูลซุนเสียสติแพร่สะพัดไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว
สามวันต่อมา ขณะที่เสิ่นลู่ซีไปขายมันเทศตากแห้งที่เมือง นางก็ได้ยินผู้คนบนถนนพูดถึงเรื่องนี้เป็นระยะ
ผู้ดูแลร้านคนหนึ่งจัดสินค้าพลางส่ายศีรษะ "ก่อนหน้านี้เด็กคนนั้นก็ปกติดี รู้จักโม่แป้ง ทำงานเป็น ฝีมือไม่เลว จู่ๆ ก็เสียสติไป ครอบครัวยังต้องมัดตัวเขาไว้กับเตียง ได้ยินว่ามักส่งเสียงกรีดร้อง"
"เริ่มตั้งแต่เมื่อใด"
"ราวสิบกว่าวันก่อน ตอนแรกก็แค่มีไข้ พอไข้ขึ้นสองวันก็เริ่มเพ้อเจ้อ หลังจากนั้นก็นอนติดเตียง ลืมตาโพลง ไม่รู้จักใครทั้งสิ้น" ผู้ดูแลร้านถอนหายใจ "เจ้าของตระกูลซุนเชิญหมอมาดู แต่หมอก็หาสาเหตุไม่เจอ บอกว่าเป็นลมชั่วเข้าสมอง แนะนำให้ไปเชิญหมอที่ดีกว่าจากเมืองหลวง"
เสิ่นลู่ซีไม่ได้ฟังต่อ แต่เรื่องที่เกือบจะลืมเลือนไปแล้วกลับผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง
นางเดินเข้าไปในร้านเบ็ดเตล็ด ยื่นมันเทศตากแห้งให้ผู้ดูแลร้าน พร้อมกับยื่นรายการสิ่งของออกมาด้วย
"ผู้ดูแลร้าน ข้าลงรายการของที่ต้องการไว้ ช่วยดูให้หน่อยว่ามีสินค้าหรือไม่"
ผู้ดูแลร้านคลี่กระดาษออกดู เห็นชื่อเครื่องมือการเกษตรและอุปกรณ์ต่างๆ พร้อมด้วยจำนวนและราคาโดยประมาณ
"นี่จะสร้างที่ดินหรือ"
"สะสมไว้ก่อน อีกสักพักจะใช้" เสิ่นลู่ซีอธิบายสั้นๆ "มีแล้วช่วยเก็บไว้ให้ข้า ข้าจะมารับช่วงหลัง"
ออกจากร้านเบ็ดเตล็ด เสิ่นลู่ซีไม่ได้กลับไปที่พักโดยตรง แต่เดินไปทางตะวันออกของเมืองอีกช่วงหนึ่ง