หลังจากเริ่มลงมือสร้างบ้าน เฉินหนานก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
วันแรกไม่มา เสิ่นลู่ซีไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าเขาคงไปช่วยผู้เฒ่าหลินทำงานที่หมู่บ้านกู่จื่อ
วันที่สองก็ยังไม่มา นางจึงให้ซูชิ่งอันวิ่งไปดูที่หมู่บ้านกู่จื่อสักเที่ยว กลับมารายงานว่าผู้เฒ่าหลินเองก็ไม่ได้พบหน้าเขามาระยะหนึ่งแล้ว
"ท่านลุงหลินบอกว่าเฉินหนานออกไปข้างนอกเมื่อหลายวันก่อน ไม่ได้บอกว่าไปไหน และไม่ได้บอกว่าจะกลับมาเมื่อไร" ซูชิ่งอันหอบหายใจ รีบแจ้งความ
เสิ่นลู่ซีไม่ได้ซักถามต่อ พยักหน้าแล้วให้ซูชิ่งอันกลับไป
ถึงเวลาเขาก็มาเอง ไม่มาก็ไม่มา นางควบคุมไม่ได้และไม่ควรไปควบคุม
ทว่าลึกๆ ในใจก็ยังคงเป็นห่วง
เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้เมื่อนำมารวมกัน ทิศทางที่ชี้ชัดก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ
เสิ่นลู่ซีไม่ได้คิดมาก ตักน้ำแร่วิญญาณใส่กระบอกไม้ไผ่สองกระบอก แล้วไปเก็บต้นกล้าเก๊กฮวยจากแปลงสมุนไพร
เก๊กฮวยหลังจากปลูกลงไปแล้ว เติบโตเร็วกว่าที่คาดไว้ ตอนนี้สูงประมาณครึ่งฉื่อ ใบเริ่มคลี่ออก อีกไม่นานก็จะแยกกอไปปลูกในแปลงข้างนอกได้
เมื่อถึงเวลานั้นข้างนอกก็มีเก๊กฮวยแล้ว ไม่ต้องพึ่งมิติในการส่งของทั้งหมด ที่มาของผลผลิตก็มีคำอธิบาย
นางยังไปดูต้นข้าวเจ้าที่แปลงวิญญาณอีกครั้ง
ข้าวรุ่นนี้ในมิติเริ่มตั้งท้องแล้ว รวงข้าวหนักจนโน้มลงมา ใช้นิ้วบีบดู เมล็ดข้าวเต่งตึง ในเปลือกสัมผัสได้ถึงเมล็ดข้าวที่แข็งแล้ว
อีกไม่นานก็จะเก็บเกี่ยวได้
ข้าวเจ้าในแปลงข้างนอกเพิ่งเริ่มแตกกอ กว่าจะเก็บเกี่ยวได้อย่างน้อยก็สองเดือนกว่า
แต่ข้าวในมิติรุ่นนี้เก็บเกี่ยวแล้ว สีข้าวออกมาเป็นข้าวขาวก็คือเสบียงแท้ๆ สามารถแบ่งเบาภาระเรื่องอาหารของกลุ่มได้อย่างมาก