ครั้งนี้เฉินหนานกลับมาผอมลงไปทั้งตัวเมื่อเทียบกับก่อนออกเดินทาง ไหล่ซ้ายมีผ้าพันอยู่ชั้นหนึ่ง มีรอยเลือดซึมออกมา เวลาเดินเขาคอยเอียงตัวปกป้องด้านนั้นโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นลู่ซีกำลังตรวจดูแมลงในนาข้าวที่คันนา มองเห็นเขาเดินมาจากทิศทางหมู่บ้านกู่จื่อแต่ไกล ในมือยังหิ้วห่อผ้าอยู่ห่อหนึ่ง
“บาดเจ็บอีกแล้วหรือ ครานี้บาดเจ็บตรงไหน”
“ไม่สาหัส แค่ถลอกนิดหน่อย” เฉินหนานวางห่อผ้าลงบนคันนา คลี่ออก ด้านในเป็นกระดาษน้ำมันซ้อนกันเป็นปึก กระดาษน้ำมันห่อข้าวขาวอยู่กว่าสิบจิน
เสิ่นลู่ซีไม่ได้ดูข้าวก่อน แต่นางดึงแขนเขามา เปิดผ้าพันนั้นขึ้นมามุมหนึ่ง
บาดแผลอยู่ใต้ไหล่ลงมาเล็กน้อย ไม่ลึก ตกสะเก็ดแล้ว ดูเหมือนเป็นรอยของมีคมกรีด
“บาดแผลจากดาบหรือ”
“กิ่งไม้ข่วน”
เสิ่นลู่ซีมองเขาคราหนึ่ง “จะแต่งเรื่องก็ไม่แต่งให้เหมือนจริงหน่อย”
มุมปากของเฉินหนานขยับเล็กน้อย ไม่ได้แก้ตัวอีก
“กลับไปใส่ยาก่อนเถิด” เสิ่นลู่ซีกล่าวพลางยกห่อผ้าบนคันนาขึ้นมา หันกายมุ่งหน้ากลับไปยังที่พัก
ท่านหมอซุนกำลังนั่งผึ่งแดดอยู่ที่ลานบ้านพลางสัปหงก ถูกเสียงเรียกของเสิ่นลู่ซีปลุกให้ตื่น เขาลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นบาดแผลบนไหล่ของเฉินหนาน ฤทธิ์สุราก็สร่างไปกว่าครึ่งทันที
“โอ้ แผลนี้ไม่เลวนี่ คมดาบกรีดได้เรียบเชียว ใช้ดาบดี” ท่านหมอซุนยองลงดูอย่างละเอียด “ไม่โดนเส้นเอ็น โชคดีแท้ ถ้าลึกไปอีกครึ่งส่วน ไอ้แขนข้างนี้ของเจ้าครึ่งปีอย่าหวังจะยกขึ้น”
“รักษาได้หรือไม่” เสิ่นลู่ซีถาม
“รักษาอะไรกัน ตกสะเก็ดแล้วยังจะรักษาอะไรอีก แค่เปลี่ยนยากันอักเสบก็พอ” ท่านหมอซุนค้นกล่องยาของตน หยิบขวดกระเบื้องเล็กออกมา “นี่คือยาสมานแผลที่ข้าปรุงเอง ดีกว่าที่ขายข้างนอกสิบเท่า เจ้าหนุ่มนี่โชคดีแล้ว”