หลังจากขบวนผ่านเขตแดนเหิงโจวแล้ว ภูมิประเทศสองข้างถนนหลวงก็ค่อยๆ สูงขึ้น
ที่ราบโล่งกว้างหายไป สองข้างทางกลับกลายเป็นเนินเขาเตี้ยๆ และป่าทึบ ถนนหลวงก็พลอยแคบลงไม่น้อย
นายห้างจ้าวลดความเร็วลงด้านหน้า สั่งให้ลูกน้องขับรถชิดกันขึ้น ไม่อนุญาตให้แยกห่าง
เสิ่นลู่ซีจอดรถลากของตนไว้ท้ายขบวนแน่นขนัด กำชับให้หลิวชิงซานและหลี่ถางหนิวเฝ้าซ้ายขวาคนละข้าง ซุนต้าจู้คุมเกวียนลาอยู่หลังสุด
ครึ่งเช้าผ่านไปอย่างราบรื่น ถึงทางจะแคบ แต่ความชันไม่มาก รถลากเข็นไม่หนักแรงนัก
พอยามเที่ยงหยุดพัก ลูกน้องคนหนึ่งของนายห้างจ้าววิ่งมาหาเสิ่นลู่ซี
“แม่นางเฉิน นายห้างจ้าวเชิญท่านไปคุยสักหน่อย”
เสิ่นลู่ซีตามไปด้านหน้า นายห้างจ้าวนั่งยองๆ อยู่ริมทางแทะเสบียงแห้ง เห็นนางมา ก็กวักมือเรียกให้นั่งลงด้วย
“แม่นางเฉิน ช่วงทางข้างหน้ายากลำบากหน่อย ข้ามาเตือนให้รู้ตัว” นายห้างจ้าวลดเสียงต่ำ “เลยช่องเขาข้างหน้าไป จะมีทางลาดลงเขา ชันและโค้งหักศอก รถใหญ่ของข้าชินทางแล้วไม่เท่าไหร่ แต่รถลากของพวกเจ้าหนักเบา เวลาลงทางลาดอาจไหลเอาง่ายๆ”
“ไหลยังไงหรือ”
“คือหยุดไม่อยู่” นายห้างจ้าวทำมือประกอบ “ตรงตีนลาดมีโค้งอยู่ ถ้าไหลเร็วไปรถคว่ำก็เป็นได้ ปีก่อนข้าเคยเห็นเกวียนเทียมวัวคว่ำตรงนั้น คนกับของกลิ้งตกคูน้ำไปหมด”
ใจเสิ่นลู่ซีกระตุกวาบ “นายห้างจ้าว ท่านมากประสบการณ์ เช่นนี้ควรทำอย่างไร”
“ก่อนลงลาดก็เอาเชือกพันล้อเสีย เพิ่มแรงเสียดทาน แล้วให้คนสักสองคนไปดึงรั้งไว้ด้านหลัง ค่อยๆ ผ่อนลงไป” เขามองนาง “คนหนุ่มของเจ้าออกแรงพอไหวทั้งนั้น เตรียมไว้แต่เนิ่นๆ ก็แล้วกัน”