คนพวกนั้นก็ไม่ผิดคาด ไม่หยุดนิ่งเลยสักนิด
คืนแรกหลังจากสร้างเพิงพักเสร็จ หลี่ถางหนิวเฝ้าอยู่ริมทุ่ง ตอนกลางดึกได้ยินเสียงกรุบกริบแถวคูส่งน้ำ เขาคว้าจอบหมอบอยู่ในที่มืดดูอยู่ครู่หนึ่ง เห็นเงาดำสองคนคลำ ๆ หาอะไรกันตรงต้นทางของคูน้ำ
หลี่ถางหนิวเสียงดังมาก ครั้นแล้วก็ตะโกนลั่นลำคอว่า "ใคร? ทำอะไร?"
เงาดำทั้งสองได้ยินเสียงคน ก็เผ่นหนีหายไปในความมืดยามราตรี
หลี่ถางหนิววิ่งตามไปสองก้าวไม่ทัน กลับมาเล่าเรื่องนี้ให้เสิ่นลู่ซีฟัง สีหน้าของเสิ่นลู่ซีก็เครียดขึ้นมา
"ดูออกไหมว่าหน้าตาเป็นยังไง?"
"ดูไม่ออก มืดเกินไป แค่เห็นเงาเตี้ย ๆ วิ่งเร็วมาก"
เตี้ย ๆ วิ่งเร็ว
คาดว่าเป็นคนเตี้ยที่สุดในกลุ่มทางตะวันตกของเมืองนั้น หลินจินเป่าเคยว่าที่น่องของมันมีแผลเป็นจากมีด
เสิ่นลู่ซีไม่ได้แพร่งพรายออกไป เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นไปหาผู้ใหญ่บ้านซู
ผู้ใหญ่บ้านซูฟังจบ ตบขาตัวเองด่าแช่งว่า "ไอ้พวกนี้! ข้าให้พวกมันไปขนอิฐ ก็ไม่ตั้งใจทำงาน กลางดึกดื่นยังจะไปก่อกวนในทุ่งของคนอื่นอีก เรอะจะคิดขบถ!"
"ท่านน้าซู ด่ามันก็ไร้ประโยชน์ ต้องหาวิธีควบคุมพวกมัน"
"เจ้าว่าจะทำยังไง?"
"ในเมืองมีกฎเกณฑ์อะไรไหม ที่จะเอาคนที่ไม่รู้ที่มาไปส่งให้ทำเนียบเมืองหลวงได้?"
ผู้ใหญ่บ้านซูชะงักครู่หนึ่ง "มีก็มี แต่พอยื่นเรื่องไปแล้ว ทำเนียบเมืองหลวงจะส่งคนมาตรวจสอบ เวลาตรวจก็คงต้องพลิกทั้งเมืองไปด้วย ถึงตอนนั้นพวกเจ้าที่อพยพมาตั้งรกรากก็จะถูกตรวจด้วย"