หลี่ถางหนิวจัดการงานได้คล่องแคล่ว ลงไปในลำธารงมหอยกาบจริง ๆ
เขาพับขากางเกงขึ้นถึงโคนขา เท้าเปล่าเหยียบลงในน้ำตื้น ก้มตัวงมในโคลนทีละตัว ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ริมตลิ่งก็กองหอยกาบขึ้นมาพักใหญ่
เสิ่นลู่ซีเดินมาดูแวบหนึ่ง ขนาดหอยกาบไม่เท่ากัน ใหญ่เท่าฝ่ามือ เล็กพอกับลูกวอลนัต
"ตัวเล็กไม่ต้องงม เปลือกบางเกิน ผงที่บดออกมาไม่ละเอียดพอ หว่านลงดินก็ไม่ย่อย"
หลี่ถางหนิวเงยหน้าขึ้นจากน้ำ ในมือยังกำหอยกาบตัวหนึ่งไว้ "เช่นนั้นขนาดไหนถึงจะได้"
เสิ่นลู่ซียกมือเทียบครึ่งฝ่ามือ "อย่างน้อยต้องกว้างเท่านี้ถึงจะพอ"
"ได้ ข้าจะเลือกใหม่" หลี่ถางหนิวคัดตัวเล็กโยนกลับลงน้ำ แล้วมุดหาต่อไปในที่ลึกขึ้น
เสิ่นลู่ซีไม่ได้อยู่นานที่ริมลำธาร หันหลังเดินไปที่แปลงปลูก
เถามันเทศบนพื้นราบริมลำธารปลูกไว้หลายวันแล้ว รุ่นแรกที่ปักชำได้หยั่งรากแล้ว ใบคลี่ออก เขียวขจีแผ่อยู่บนคันดิน
นางยองลงเขี่ยดินที่โคนดู รากฝอยสีขาวงอกใหม่แทงลึกพอสมควร ดูท่าทางการเติบโตไม่เลว
เถามันเทศในมิตินั้นเดิมก็แข็งแรงกว่าข้างนอกอยู่แล้ว ยิ่งนางแอบผสมน้ำแร่วิญญาณเข้าไปเล็กน้อยทุกครั้งที่รดน้ำ ย่อมโตเร็วกว่าแปลงของครอบครัวอื่นในที่พัก
อาชิงกำลังถอนหญ้าอยู่อีกฟากหนึ่งของแปลง มือไว กระชากทีละกำ รากหญ้าติดดินหลุดขึ้นมา สะบัดสะอาดแล้วเรียงไว้ข้างคันดิน
เสิ่นลู่ซีเดินไปดู "ถอนเสร็จแปลงนี้แล้ว เอามากองรวมกันตากแห้งแล้วเผาเป็นขี้เถ้า ข้ามีประโยชน์ภายหลัง"
อาชิงรับคำ มืองานไม่หยุด
ยุ่งถึงเที่ยงวัน เสิ่นลู่ซีกลับไปกินข้าวที่ที่พัก