ระหว่างที่หลี่ถางหนิวไปนำแหกลับมา เสิ่นลู่ซีกำลังเขียนจดหมายตอบกลับถึงท่านหมอเฒ่าเฮ่อ
จดหมายเขียนบนกระดาษเหลืองหยาบที่ซื้อมาจากร้านเบ็ดเตล็ด ลายมือเป็นระเบียบ เนื้อหาไม่ยาวนัก
ครึ่งแรกตอบคำถามของท่านหมอเฒ่าเฮ่อเกี่ยวกับการผสมยา เขียนแนวคิดการปรุงยาที่นางค้นพบจากตำราแพทย์ในมิติลงไป โดยระมัดระวังถ้อยคำให้ดูเหมือนได้มาจากการพลิกตำราเก่า
ครึ่งหลังกล่าวถึงสถานการณ์ในตำบลหนานอัน ผู้ป่วยโรคระบาดร้อนที่เตาเผาอิฐหายดีแล้ว ในเมืองยังไม่มีโรคระบาดใหม่
ส่วนเรื่องที่ท่านหมอเฒ่าเฮ่อพูดถึงตอนท้ายจดหมายเกี่ยวกับการสืบหาตัวบุคคลทางเหนือ นางไม่ได้เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว
เขียนจดหมายเสร็จ มัดด้วยเชือกปอหยาบ ตั้งใจว่าจะฝากเถ้าแก่ร้านเบ็ดเตล็ดส่งให้ในคราวหน้าเมื่อไปในเมือง
หลี่ถางหนิวแบกแหวิ่งพรวดพราดเข้ามา เหงื่อท่วมหัว ปากยิ้มกว้างจนถึงหู ตะโกนใส่เสิ่นลู่ซีว่า “ได้แล้ว ได้แล้ว ฝีมือชายชราเฉียนไม่เลวเลย เจ้าดูตาข่ายสิ ถี่สม่ำเสมอดีนัก”
เสิ่นลู่ซีรับมาพลิกดู ตาข่ายถักด้วยเชือกปอ แข็งแรงทนทาน ตาข่ายขนาดสม่ำเสมอกัน ขอบถ่วงด้วยก้อนหินเล็กๆ เป็นตัวถ่วง เวลาทอดออกจะกางเองตามธรรมชาติ
“ได้ พรุ่งนี้เจ้าลองไปที่ลำธารดู อย่าเพิ่งเข้าเขตน้ำลึก ฝึกมือแถวหาดตื้นก่อน”
“วางใจเถิด ข้าแค่ดูก็เป็นแล้ว” หลี่ถางหนิวตบอกประกาศ
เสิ่นลู่ซีไม่ตอบคำเขา หันไปหาหลิวชิงเหอ
หลิวชิงเหอกำลังถักเชือกฟางอยู่ใต้เพิง พอเห็นเสิ่นลู่ซีมาก็วางมือจากงาน “ลู่ซี มีอะไรให้ข้าหรือ”
“ท่านน้า ท่านหัวไว ข้าอยากปรึกษาเรื่องหนึ่งด้วย” เสิ่นลู่ซีนั่งยองๆ ลงข้างๆ เขา “ทางฟางจางกุ้ยว่าไว้ ถ้าสายน้ำผึ้งส่งของได้สม่ำเสมอ ปริมาณเดือนละร้อยจิน ราคาจะให้ถึงสิบเหวินต่อจิน