หลี่ถางหนิวทดลองใช้แหดักปลาในลำธารหนึ่งครั้ง ผลลัพธ์น่าชื่นใจ
เขาเหวี่ยงแหตรงบริเวณหาดทรายตื้น แหแรกก็จับปลาเฉาหยูขึ้นมาได้หกเจ็ดตัว ล้วนหนักกว่าแปดเก้าจินขึ้นไป ยังมีปลาเล็กคละอีกจำนวนหนึ่ง
เสิ่นลู่ซีช่วยเขาแยกคัดเลือก ทิ้งปลาใหญ่สุดห้าตัว ปลาเล็กทั้งหมดปล่อยกลับลงน้ำ
“ด้วยความเร็วเช่นนี้ หนึ่งเดือนจะได้ปลาแห้งเท่าใด”
หลี่ถางหนิวพลางนำปลาใหญ่เสียบไม้ไผ่เข้าแถวพลางแยกเขี้ยวยิ้มพลางคิดบัญชี “วันหนึ่งจับได้ห้าตัว ตากแห้งแล้วได้ปลาสดแห้งสิบห้าจิน หนึ่งเดือนสามสิบวัน เช่นนั้นก็ได้สี่ร้อยห้าสิบจิน”
“สี่ร้อยห้าสิบจิน คิดราคาจินละห้าเหวิน ก็ขายได้กว่าสองตำลึง” เสิ่นลู่ซีรับคำกล่าวนี้ “ทว่าปลาแห้งต้องพิถีพิถันเรื่องรูปลักษณ์ แห้งเกินไปก็กรอบเปราะ นิ่มเกินไปก็เสียง่าย ต้องควบคุมไฟให้ดี”
“เรื่องนี้ข้ารู้ ตอนอยู่บนเรือก็เคยหมักเกลือมาแล้ว ครั้งนั้นใช้เกลือหมัก ครานี้พวกเราตากแห้ง ยิ่งง่ายกว่า” หลี่ถางหนิวมั่นใจอย่างยิ่ง “แม่นางวางใจ ข้ารับประกันได้ว่าจะผลิตของดีให้เจ้า”
หลังจากตกลงปริมาณงานเรียบร้อยแล้ว เสิ่นลู่ซีก็ไปที่ตำบลอีกครั้ง
นางนำมันเทศตากแห้งกับสายน้ำผึ้งแห้งไปด้วย มอบให้ผู้ดูแลร้านเบ็ดเตล็ดและฟางจางกุ้ยตามลำดับ
ฟางจางกุ้ยครานี้อยู่ในร้าน เห็นนางเข้ามาก็ยิ้มพลางยืนขึ้น “แม่นางเฉินมาแล้ว สายน้ำผึ้งเก็บสะสมไว้อีกแล้วหรือ”
“สี่สิบจิน ล้วนเป็นของชั้นดี”
ฟางจางกุ้ยเปิดถุงผ้าดู ยืนยันว่าคุณภาพเท่าเดิมกับคราวก่อน “รูปลักษณ์ไม่เลวเลยทีเดียว เช่นนี้เถิด ข้าคิดเงินให้เจ้าโดยตรงเลย สี่สิบจินคิดราคาจินละเก้าเหวิน รวมเป็นสามร้อยหกสิบเหวิน”