“คืนมา นี่ฉันเห็นก่อนนะ”
เด็กสกปรกมอมแมมคนหนึ่งพุ่งเข้าไปผลักเด็กอีกคนที่สูงพอ ๆ กับตัวเองจนล้มลงกับพื้น!
เด็กหนุ่มที่ถูกผลักล้มไม่ยอมอยู่นิ่งให้ทำร้ายฝ่ายเดียว เขาคว้าตัวเด็กคนนั้นไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว ทั้งสองจึงตะลุมบอนกันทันที
“โอ้โฮ!”
“อัดมันเลย! เร็วเข้า กินข้าวไม่อิ่มหรือไง?”
“ออกแรงหน่อยสิ!”
เด็ก ๆ รอบข้างกว่ายี่สิบคนส่งเสียงเชียร์กันยกใหญ่ พวกเขาล้อมเป็นวง มองเด็กสองคนตรงกลางผลัดกันต่อยไม่ยั้ง
ต่างก็สะใจและอยากให้ทั้งคู่สู้กันหนักกว่านี้
เด็กทั้งสองแย่งโลหะในมือกันอย่างดุเดือด หมัดแต่ละหมัดหนักหน่วงจนเข้าเนื้อ แทบไม่เหมือนการทะเลาะวิวาทของเด็กอายุแค่สิบสามสิบสี่ปี แต่ราวกับการต่อสู้เอาเป็นเอาตายของผู้ใหญ่
เด็กบนดาวขยะโตเกินวัยกันทั้งนั้น เพื่อผลประโยชน์เพียงนิดเดียวก็ลงมือฆ่าแกงกันได้
สุดท้ายเด็กชายที่ชนะก็แย่งโลหะสีดำในมือของเด็กชายที่นอนอยู่บนพื้นมาได้ โลหะชนิดนี้ราคาถูกมาก แต่สำหรับเด็กกลุ่มนี้ เงินดาวที่ขายได้ก็นับเป็นเงินก้อนโตแล้ว
เด็กชายมอมแมมเพิ่งคว้าของรางวัลมาได้ ก็มีเด็กอีกกลุ่มกรูกันเข้ามาแย่ง
พริบตาเดียว เด็กกว่ายี่สิบคนก็เปิดฉากตีกันจนชุลมุนไปหมด
หลินสือลิ่ว เด็กตัวจ้อยวัยสามขวบ ถูกผลักอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกก้อนหินใหญ่แข็ง ๆ ที่อยู่ข้างทาง
แรงกระแทกจากก้อนหินทำให้หลินสือลิ่วตัวน้อยเวียนหัว ในศีรษะมีเสียงอื้ออึง ความทรงจำบางส่วนพรั่งพรูออกมาจากวิญญาณราวกับกระแสน้ำ
หลินสือลิ่วตัวน้อยทนแรงกระแทกมหาศาลไม่ไหว หมดสติไปทันที
ในเพิงพักเก่าโทรมคับแคบ ภายนอกดูผุพัง ภายในก็สกปรกไม่แพ้กัน เศษผ้า โลหะ และก้อนเหล็กถูกทิ้งเกลื่อนพื้น พื้นดินยังขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ
หลินสือลิ่วนอนอยู่บนพื้นขรุขระนั้น รอบตัวเต็มไปด้วยขยะที่เก็บมา
ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลินสือลิ่วซีดเผือด หน้าผากยังมีรอยแผลสีแดงคล้ำที่เพิ่งตกสะเก็ด เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครทำแผลให้ ปล่อยให้มันตกสะเก็ดเอง
ถ้าไม่เห็นหน้าอกของหลินสือลิ่วขยับขึ้นลงแผ่ว ๆ คงดูไม่ออกด้วยซ้ำว่ายังมีชีวิตอยู่
เด็กชายวัยหกขวบมองหลินสือลิ่วด้วยแววตาสงสาร เขายังตัวเล็กเกินกว่าจะลากน้องสาวได้ จึงทำได้แค่คุ้ยเศษของกองหนึ่ง หาผ้าสีน้ำตาลเก่า ๆ ที่สกปรกมาผืนหนึ่ง แล้วคลุมให้หลินสือลิ่ว อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องหนาว
จัดการทุกอย่างเสร็จ เด็กชายก็วิ่งไปนั่งยอง ๆ ข้างโต๊ะตัวเดียวในเพิงพัก
ทุกคนในบ้านยกเว้นหลินสือลิ่วนั่งรออยู่ข้างโต๊ะ เพื่อรอให้เจ้าของบ้านผู้เป็นหญิงแจกอาหารเหลวสารอาหาร
ชายร่างสูงนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะ เขาถือถุงอาหารเหลวสารอาหารดื่มเองโดยไม่สนใจว่าเด็ก ๆ ข้าง ๆ หิวหรือเปล่า
ไม่นานนัก หญิงคนหนึ่งก็ยกหม้ออาหารเหลวสารอาหารที่ส่งกลิ่นประหลาดออกมา
เด็กเล็กหลายคนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะท้องร้องจ๊อก ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
หลินสือ ลูกคนโต ตักอาหารเหลวสารอาหารใส่ชามของตัวเองจนเต็ม
อีกปีเดียวเขาก็จะถูกไล่ออกจากบ้านแล้ว เขาปล่อยให้ตัวเองหิวไม่ได้ ต้องกินให้อิ่มถึงจะรักษาของของตัวเองไว้ได้
หญิงที่อยู่ข้าง ๆ กลอกตาอย่างไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เธอตักอาหารเหลวสารอาหารใส่ชามตัวเองจนเต็มก่อน จากนั้นค่อยแจกอาหารเหลวสารอาหารที่เจือจางแล้วให้เด็กอีกสี่คนซึ่งยืนรออยู่ข้าง ๆ
พอได้อาหารเหลวสารอาหาร ทุกคนก็รีบดื่มอึก ๆ กลัวว่าถ้าดื่มช้าจะถูกพี่ชายพี่สาวแย่งไป เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น
ไม่มีใครพูดถึงว่าหลินสือลิ่วที่นอนอยู่บนพื้นควรได้ดื่มอาหารเหลวสารอาหารหรือไม่
ที่จริงหลินสือลิ่วตื่นแล้ว แต่เธอไม่ได้ลืมตา
น้ำตาแห่งความเสียใจค่อย ๆ ไหลออกจากหางตา
เฉินฝางจื่อ หรือก็คือหลินสือลิ่วในตอนนี้ รู้สึกเสียใจสุด ๆ
เธอแค่คิดเข้าข้างตัวเอง เลยจิบน้ำแกงยายเมิ่งไปคำเดียว ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะจำเรื่องชาติก่อนได้จริง ๆ
แต่ถ้ารู้ว่าจะมาเกิดใหม่บนดาวขยะ เธออาจขอน้ำแกงจากยายเมิ่งเพิ่มอีกสองชามด้วยซ้ำ
ตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าการจำเรื่องชาติก่อนได้เป็นเรื่องดีหรือร้าย
ถ้าจำชาติก่อนไม่ได้ เธออาจใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยเหมือนคนส่วนใหญ่บนดาวขยะ กินไปวัน ๆ รอวันตาย
ตายเร็วก็ได้ไปเกิดใหม่เร็ว
เพราะบนดาวขยะ ผู้หญิงคือทรัพยากร
สหพันธรัฐมีเงินช่วยเหลือ ครอบครัวที่มีลูกจะได้รับเงินช่วยเหลือทุกปี เดือนละ 100 เหรียญดาว โดยปกติสหพันธรัฐจะโอนเงินเข้ามันสมองกลของพ่อแม่แยกกัน คนละ 50 เหรียญดาว และให้ไปจนกว่าเด็กจะอายุครบ 18 ปี
เงิน 100 เหรียญดาว ถ้าซื้อแต่อาหารเหลวสารอาหารที่ถูกที่สุด ราคาแท่งละ 10 เหรียญดาว ก็พอดื่มได้สิบวัน
เงิน 100 เหรียญดาวอาจไม่มาก แต่ถ้ามีลูกหลายคนล่ะ?
เพราะอย่างนี้ คนเก็บขยะบนดาวขยะจำนวนมากจึงชอบมีลูก พอลูกอายุครบ 16 ปี ก็เตะส่งออกจากบ้านไป!
ทำไมต้องอายุ 16 ปี?
เด็กอายุ 16 ปีอยู่ได้ด้วยตัวเองแล้ว แถมเด็กส่วนใหญ่ก็ไม่ยอมยกเหรียญดาวให้พ่อแม่ ไล่ออกจากบ้านไปก็ไม่ตาย เงินจากสหพันธรัฐก็ยังรับได้เหมือนเดิม ทั้งยังไม่ต้องเปลืองอาหารเหลวสารอาหารด้วย ดีจะตาย!
ส่วนหลังจากนั้นจะเป็นหรือตาย ใครจะไปสนล่ะ!
หลินสือลิ่ววัยสามขวบไม่รู้เรื่องพวกนี้ แต่เฉินฝางจื่อที่มีความทรงจำจากชาติก่อนปะติดปะต่อเรื่องราวจากความทรงจำที่กระจัดกระจายในหัวได้
หลินสือลิ่วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ พยายามบังคับตัวเองให้หลับ
เธอหิว แต่ตอนนี้พอนึกถึงอาหารเหลวสารอาหารหมดอายุที่รสเหมือนถุงเท้าเหม็น ๆ และมีสัมผัสเหมือนน้ำมูกที่เพิ่งดื่มเข้าไป ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
ร้านทางการบนดาวขยะไม่มีอาหารอย่างอื่นขาย มีแต่อาหารเหลวสารอาหาร ต่อให้มีเหรียญดาวก็ซื้ออาหารไม่ได้ ซื้อได้แค่อาหารเหลวสารอาหารเท่านั้น
แต่แม้แต่อาหารเหลวสารอาหารธรรมดาที่สุด หลินอู๋ พ่อในนามของเธอ ก็ยังไม่ยอมซื้อให้ลูก ๆ ดื่ม บอกว่าพวกเขาสมควรได้ดื่มแต่อาหารหมดอายุที่เก็บมาจากกองขยะเท่านั้น
ถ้าไม่มีความทรงจำจากชาติก่อน หลินสือลิ่วยังพอฝืนดื่มอาหารเหลวสารอาหารหมดอายุพวกนั้นได้ แต่ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่ของอร่อยที่เคยกินในชาติก่อน ไก่ย่าง เป็ดย่าง รังนก พีชกัม~~~
เธอดื่มอาหารเหลวสารอาหารหมดอายุแบบนั้นไม่ลงอีกแล้ว
หลินสือลิ่วที่หมดแรงผล็อยหลับไปในไม่ช้า
หลินสือลิ่วถูกตบจนตื่น
“ตื่นแล้วก็ไปเก็บขยะให้ฉัน บ้านนี้ไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์”
หลินสืออู่แอบอยู่ข้าง ๆ เมื่อเช้าเขาไม่ปลุกหลินสือลิ่ว เพราะอยากให้เธอพักต่ออีกหน่อย ไม่นึกว่าจะถูกหลินอู๋จับได้ พอเห็นเข้าก็ตบเธอฉาดหนึ่ง
แผลบนหัวก็ยังไม่หายดี ยังโดนตบเข้าให้อีก หลินสือลิ่วได้แต่กุมแก้มข้างที่ถูกตบ ไม่กล้าเถียง
เธอกุมหน้าแล้วลุกขึ้น เก็บผ้าสกปรกที่คลุมตัวอยู่มาพับช้า ๆ
ชายที่อยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางของหลินสือลิ่วก็ยกเท้าเตะผ้าขาดผืนนั้นออกจากมือเธอ ก่อนจะหัวเราะเยาะ
“ออกไปข้างนอกแป๊บเดียว ก็หัดทำตัวเหมือนคนรวยแล้วเหรอ?”
หลินสือลิ่วร้อง “ซี๊ด” เบา ๆ มือโดนเตะเข้าให้แล้ว!
ร่างที่เดิมทียังนั่งยอง ๆ อย่างฝืนทนทรุดลงไปนั่ง เธอกุมหน้าผาก มองชายร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาเลื่อนลอย
ถึงผู้ชายคนนี้จะเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ แต่เขาไม่ใช่พ่อของเธอ พ่อของเธอไม่ใช่คนแบบนี้!
ชาติก่อนเธอมีความสุข เพราะเคยมีความสุข เธอจึงมั่นใจว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้รักลูกของตัวเอง
ชั่วขณะนั้น เฉินฝางจื่อก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมถึงต้องดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง
เธอคิดถึงครอบครัวของตัวเอง!
แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่เฉินฝางจื่อแล้ว เธอมาเกิดใหม่แล้ว แน่ใจอย่างที่สุด
ตอนนี้เธอคือหลินสือลิ่ว ชื่อของเธอบอกลำดับจำนวน เธอเป็นลูกคนที่สิบหกของผู้ชายตรงหน้าคนนี้