ในตอนนั้นเอง หญิงชราก็ได้สติกลับมาในที่สุด
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าต้องขยับตัวอย่างไร ทั้งร่างราวกับถูกฟ้าผ่า
คนตั้งหลายสิบคน ถูกชายหนุ่มคนนี้ฆ่าตายไปแบบนั้น... เป็นไปได้ยังไง?!
หญิงชราอ้าปากค้าง ดวงตาขุ่นมัวเบิกกว้างจนแทบถลน ริ้วรอยบนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตะลึง ขาทั้งสองข้างสั่นระริก
แต่เธอกัดฟันแน่น ไม่ยอมถอย
เธอรู้ว่าหลินเชวี่ยฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ต่อให้ถอยไปก็ไม่มีประโยชน์
“ข้าจะสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด!” หญิงชรากำหมัดแน่น แล้วพุ่งเข้าใส่หลินเชวี่ย
วิชาหมัดจากภายนอกขั้นต้นของพลังลับส่งเสียงหวีดหวิว หมัดอัดแน่นด้วยกำลังจากการฝึกฝนอย่างหนักมาหลายสิบปี พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลินเชวี่ย
หญิงชราคนนี้มีฝีมืออยู่บ้าง ไม่เหมือนพวกเศษสวะก่อนหน้านี้
แต่เธอดูถูกหลินเชวี่ยเกินไป
หลินเชวี่ยไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา มือขวายื่นออกไปอย่างไม่ใส่ใจ กางนิ้วทั้งห้าแล้วคว้าคอหญิงชราได้อย่างแม่นยำ ราวกับจับลูกไก่ตัวหนึ่ง
ร่างหญิงชราชะงักกึก หมัดหยุดค้างกลางอากาศ ห่างจากใบหน้าหลินเชวี่ยเพียงช่วงหมัดเดียว แต่ไม่อาจชกต่อไปได้อีก
มือขวาของเธอสั่น แขนทั้งข้างสั่นระริก ใบหน้าแดงคล้ำเหมือนตับหมู ลูกตาปูดโปน ลำคอส่งเสียง “แฮ่ก ๆ”
มือซ้ายพยายามชกใส่ใบหน้าหลินเชวี่ย
“กร๊อบ!”
หลินเชวี่ยใช้มืออีกข้างคว้ามือซ้ายของเธอไว้ทันที แล้วกระชากลง
เลือดสาด เนื้อเละ มือซ้ายของหญิงชราถูกหลินเชวี่ยกระชากหลุดจากหัวไหล่ทั้งมือ
“อ๊าก!!!” หญิงชรากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดเกือบทำให้เธอสลบไป
อายุมากขนาดนี้ หากไม่ใช่ผู้ฝึกวิชายุทธ์โบราณ คงตายไปนานแล้ว
หลินเชวี่ยยกร่างหญิงชราขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น
ในที่สุดหญิงชราก็หวาดกลัว ความกลัวค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ