หลินเชวี่ยวางสาย
เขายัดโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในถุงผ้าของยายแก่ ก่อนก้มตัวอุ้มเด็กที่สวมเสื้อยืดอุลตร้าแมนกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินขึ้นมาจากรถตู้คันเดิม
เขารู้ว่าเด็กคนนี้ถูกลักพาตัวมาจากที่ไหน ครอบครัวคงเป็นห่วงจนแทบคลั่ง ต้องรีบพากลับไปส่งให้เร็วที่สุด
เสี่ยวเป่ายังคงหลับอยู่ ใบหน้าเล็กซุกอยู่ตรงซอกไหล่ของเขา ลมหายใจอุ่นผ่าว
หลินเชวี่ยอุ้มเด็กไว้ ปลายเท้าแตะพื้นแผ่วเบา ร่างทั้งร่างก็ทะยานขึ้นสู่หลังคาโรงงาน
เขายืนอยู่ริมหลังคา มองไปยังที่ไกล ๆ
ไม่นานนัก เสียงไซเรนก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
รถตำรวจเจ็ดแปดคันแล่นคำรามเข้ามาในลานโล่ง ประตูรถเปิดออกพร้อมกัน ตำรวจติดอาวุธกระโดดลงมา เล็งปืนไปยังรถตู้เหล่านั้น แล้วก็ไปยังศพที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น
บนหลังคาโรงงาน หลินเชวี่ยอุ้มเสี่ยวเป่าไว้ เมื่อแน่ใจว่าเด็ก ๆ เหล่านั้นจะไม่เป็นอันตรายอีก เขาก็หันหลังจากไป
หัวหน้าชุดเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบ เขารีบเดินไปข้างศพแล้วนั่งยอง ๆ มองดู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “ตรวจรถทุกคัน ดูว่ามีเด็กอยู่หรือเปล่า!”
ตำรวจแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว เปิดประตูรถตู้ทีละคัน
“รายงาน! รถคันนี้มีเด็กสามคน!”
“รายงาน! รถคันนี้มีเด็กสองคน!”
“รายงาน! ทางนี้ก็มี...”
หัวหน้าชุดลุกขึ้น สายตากวาดผ่านรถตู้เหล่านั้น แล้วมองศพที่นอนเกลื่อนกลาด ก่อนจะหยุดอยู่บนร่างยายแก่ที่หมดสติอยู่กับพื้น
“นี่... หรือว่าจะเป็นยายแก่จอมเจ้าเล่ห์ที่ชื่ออาฉวน? หน้าตาเหมือนกับภาพที่เราวาดไว้แทบทุกกระเบียด! ตามหาทั่วประเทศมาตั้งยี่สิบปีก็ยังไม่เจอ คิดไม่ถึงว่าจะมาตายอยู่ที่นี่? เบาะแสของเธอลึกลับยิ่งนัก จะฆ่าเธอก็ยากเหลือเกิน สุดท้ายเป็นยอดฝีมือคนไหนกันที่ลงมือ?”