หมอฮวาร้อนใจจนลุกขึ้นนั่งจากเก้าอี้ไท่ซือ มือที่มีเข็มปักอยู่สะบัดไปมาเพราะเข็มถูกดึงกระตุก ความเจ็บทำให้เขาเบ้หน้าจนฟันแทบแยก แต่ก็ไม่มีเวลาสนใจ
“คุณหลิน! อย่า...” เขาเหลือบมองหลี่เฟิ่งเสียง แล้วลดเสียงลง “คนคนนี้แต่งตัวแบบนี้ ต้องเป็นคนร่ำรวยหรือไม่ก็มีอำนาจแน่ ถ้ารักษาหายก็แล้วไป แต่ถ้ารักษาไม่หาย จะพาเรื่องเดือดร้อนมาถึงตัวนะครับ! เชื่อผมสักคำเถอะ...”
หลินเชวี่ยยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ คุณลุงวางใจได้”
หมอฮวายิ่งร้อนใจ กดเสียงให้เบาลงกว่าเดิม “คุณหลิน คุณยังหนุ่ม ไม่รู้หรอกว่าโรคนี้ร้ายแรงแค่ไหน กามโรคไม่ใช่โรคทั่วไป ผมเคยลองฝังเข็มแล้ว ไม่ได้ผลเลย กินยาก็ไม่ดีขึ้น สุดท้ายคนไข้คนนั้นยังต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลใหญ่ คุณ...”
เขายังพูดไม่ทันจบ หลี่เฟิ่งเสียงก็ตบโต๊ะดังปัง
“พอได้แล้ว!”
เขาจ้องหลินเชวี่ย ดวงตากลอกไปมา ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ไอ้หนุ่ม อยากลองใช่ไหม ได้ แต่ฉันมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง”
หลินเชวี่ยเลิกคิ้ว “กฎอะไรครับ?”
หลี่เฟิ่งเสียงเอนหลังพิงเก้าอี้ ไขว่ห้าง แล้วยกนิ้วเคาะที่เท้าแขนสองครั้ง
“พนันกันสักตั้ง”
หลินเชวี่ยชะงัก “รักษาโรคยังต้องพนันด้วยเหรอครับ?”
“แน่นอนว่าต้องพนัน!” น้ำเสียงของหลี่เฟิ่งเสียงแข็งกระด้าง “สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือคนไม่ให้เกียรติฉัน ถ้านายรักษาโรคฉันหาย ฉันก็จะรู้ว่านายมีฝีมือจริง แล้วจะให้รางวัล แต่ถ้ารักษาไม่หาย...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาหรี่ลง