หลินเชวี่ยชะงักไป “อย่าล้อเล่นสิ คุณไม่หึงเหรอ?”
หลินเฉียนเฉี่ยส่ายหน้า เส้นผมเสียดสีกับคางของเขาจนจั๊กจี้ “ไม่หึงหรอก ตอนเด็ก ๆ คุณก็บอกว่าโตขึ้นอยากมีลูกชายหลายคนอยู่แล้ว ส่วนฉันมีลูกแค่คนเดียวก็พอ ฉันมีลูกหลายคนไม่ไหวหรอก กลัวเจ็บ”
คำพูดของเธอทำให้หลินเชวี่ยหัวเราะ เขาโอบเอวเธอแล้วดึงเข้ามาในอ้อมแขน “งั้นตอนนี้เรามีลูกกันสักคนเลย”
ใบหน้าของหลินเฉียนเฉี่ยแดงก่ำขึ้นมาอีก เธอกัดริมฝีปาก ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเขา “วันนี้ฉันยังไม่พร้อม... ใจเต้นแรงมากเลย...”
เธอจับมือหลินเชวี่ยมาวางแนบอกตัวเอง
แม้จะมีเสื้อยืดบาง ๆ กั้นอยู่ หลินเชวี่ยก็ยังสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นตึกตักรวดเร็ว ราวกับจะกระเด้งออกมาจากอก
“รีบออกไปก่อน ไว้วันหลังค่อยว่ากัน” หลินเฉียนเฉี่ยผลักเขา น้ำเสียงทั้งอ่อนหวานทั้งร้อนรน
หลินเชวี่ยไม่ขยับ
หลินเฉียนเฉี่ยผลักเขาอีกครั้ง คราวนี้ออกแรงขึ้นเล็กน้อย “ออกไปก่อนสิ... พรุ่งนี้คุณยังมีธุระอีกนะ...”
หลินเชวี่ยจนใจ ถูกเธอผลักจากข้างเตียงไปจนถึงหน้าประตู
หลินเฉียนเฉี่ยยืนอยู่ตรงประตู มือจับกรอบประตู ใบหน้าแดงระเรื่อ มองเขาพลางขยับริมฝีปาก ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ราตรีสวัสดิ์”
จากนั้นก็ปิดประตูดังปัง
หลินเชวี่ยยืนอยู่ในโถงทางเดิน ก้มมองหัวเข็มขัดของตัวเอง
เมื่อครู่หลินเฉียนเฉี่ยเล่นงานเขาเสียจนหัวเข็มขัดเอียงไปข้างหนึ่ง แถมยังไม่ได้คาดให้เข้าที่
เขายิ้มขื่น จัดหัวเข็มขัดให้ตรง แล้วหันกลับไปยังห้องของตัวเอง
อีกฟากของประตู หลินเฉียนเฉี่ยพิงบานประตู มือกุมอก หัวใจยังคงเต้นแรงจนน่าตกใจ