มือของหลินเชวี่ยรวดเร็วราวสายฟ้า ลงเข็มประหนึ่งเหาะเหิน
ทุกเข็มแทงลงจุดฝังเข็มได้อย่างแม่นยำ ทั้งความลึกและมุมแทงล้วนแตกต่างกัน
หมอฮวาที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตาค้าง
ฝีมือนี้...
เขารักษาคนมาหลายสิบปี เคยพบผู้เชี่ยวชาญด้านการฝังเข็มมามาก แต่คนที่แทงเข็มได้มั่นคง รวดเร็ว และแม่นยำเช่นนี้ ยังไม่เคยพบสักคน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนหลินเชวี่ยลงเข็ม ปลายนิ้วยังมีไอพลังจาง ๆ นั่นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นปราณ
ใช้ปราณฝังเข็มหรือ?
สมองของหมอฮวาพลันอื้ออึง
ในยุคนี้ คนที่มีปราณนั้นหายากยิ่งกว่าขนนกหงส์และเขากิเลน ส่วนคนที่ใช้ปราณรักษาคนได้ ยิ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน
หลี่เฟิ่งเสียงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ตอนแรกยังเกร็งตัว พอเข็มแทงลงไปก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้เจ็บ แค่รู้สึกตึง ๆ ชา ๆ
แต่ไม่ถึงไม่กี่วินาที คิ้วของเขาก็คลายออก
“เอ๊ะ?”
“ไม่คันไม่เจ็บแล้วเหรอ?”
“เมื่อกี้ยังคันแทบตาย อยากเอาฝอยขัดหม้อมาถูหนังออกไปสักชั้นเลย ตอนนี้... ไม่คันแล้ว? ไม่คันจริง ๆ ด้วย?”
หลี่เฟิ่งเสียงก้มมองแขนตัวเองอีกครั้ง แล้วถลกแขนเสื้อขึ้น
ท่อนแขนมีผื่นแดงขึ้นแน่นขนัด บางจุดตกสะเก็ดแล้ว บางจุดยังมีน้ำซึมออกมา
แต่ขอบผื่นแดงเหล่านั้นกำลังจางลงด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
“มหัศจรรย์จริง ๆ!” หลี่เฟิ่งเสียงลุกพรวด เก้าอี้ล้มโครมลงกับพื้น “ไม่คันแล้วจริง ๆ! ไม่คันสักนิด!”
หมอฮวาก็นั่งไม่ติด ไม่สนด้วยซ้ำว่าหลังมือยังปักเข็มอยู่ เขาลุกพรวดเข้าไปดูใกล้ ๆ
“นี่... เป็นไปได้ยังไง? เมื่อกี้ยัง...”
“คุณหลิน ฝังเข็มแบบนี้... ทำได้ยังไงครับ? เมื่อก่อนผมก็เคยฝังเข็มให้คนไข้ ไม่เห็นได้ผลสักนิด! แต่คุณฝังไปแค่ 4 เข็ม ไม่กี่นาทีผื่นแดงก็ยุบแล้ว?”
“ใช้ปราณ ปราณเข้าสู่ร่างกายเพื่อซ่อมแซมความเสียหายได้” หลินเชวี่ยยิ้มบาง ๆ พลางหยิบเข็มอีกเล่มขึ้นมา แทงลงที่จุดซานอินเจียวบนหน้าแข้งของหลี่เฟิ่งเสียง
“นั่งนิ่ง ๆ ยังฝังไม่เสร็จ”
หลี่เฟิ่งเสียงรีบยกเก้าอี้ตั้งกลับ แล้วนั่งลงอย่างเรียบร้อย ขาทั้งสองข้างชิดกันเป๊ะ เชื่อฟังยิ่งกว่าเด็กประถมเสียอีก