“หุบปาก! หุบปากเดี๋ยวนี้!”
เสียงตะโกนของซ่งรั่งแหลมบาดหู
น่าชัง!
น่าชังชะมัด!
เทพธิดาในใจเขา เขายังไม่เคยจับมือด้วยซ้ำ กลับจูบกับผู้ชายคนอื่นจนปากแนบปาก
สวรรค์!
ฟ้าถล่มดินทลายแล้ว!
เย่ชิงเฉิงถึงได้สติ ใบหน้าแดงซ่าน รีบปล่อยมือแล้วหันไปมองตามเสียงโดยไม่รู้ตัว
พอเห็นใบหน้านั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
ไม่ใช่แดง แต่ซีดขาว
เป็นความซีดขาวจากความกลัวโดยสัญชาตญาณ ราวกับถูกเหยียบหางเข้าให้
“ซ่งรั่ง...”
เย่ชิงเฉิงกดเสียงต่ำจนมีเพียงหลินเชวี่ยที่ได้ยิน
หลินเชวี่ยสัมผัสได้ว่านิ้วมือของเธอเกร็งแข็ง
เขาก้มมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองชายที่พุ่งเข้ามา
ซ่งรั่งวิ่งมาหยุดตรงหน้าทั้งสองคน
เขากวาดตามองหลินเชวี่ยตั้งแต่ใบหน้าหล่อสะอาดตา ลงไปถึงชุดสูทสีเทาเข้ม แล้วเลื่อนไปยังรองเท้าหนัง
สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่เย่ชิงเฉิง “เย่ชิงเฉิง! เธอกำลังทำบ้าอะไร?”
เย่ชิงเฉิงเม้มริมฝีปาก ความหวาดกลัวบนใบหน้าวูบหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความขุ่นเคือง “นายมีสิทธิ์มายุ่งด้วยเหรอ?”
“ฉันไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ? คนทั้งจงตูรู้กันหมดว่าซ่งรั่งกำลังตามจีบเธอ เธอกลับจูบกับผู้ชายคนอื่นกลางถนน แล้วจะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?” ซ่งรั่งหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่ทั้งเย็นชาและดุดัน
เย่ชิงเฉิงก้าวมาข้างหน้า บังหลินเชวี่ยไว้ด้านหลัง ก่อนขึ้นเสียงเล็กน้อย “ซ่งรั่ง ฉันกับนายไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย ฉันจะคบกับใครก็เป็นอิสระของฉัน เรื่องหน้าตาของนายเกี่ยวอะไรกับฉัน?”