“แกทำลายเธอ!”
ซ่งรั่งชี้หน้าหลินเชวี่ย ราวกับหมาบ้าที่ถูกยั่วโมโห ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดขึ้นจากลำคอไปจนถึงขมับ
“ครั้งแรกของเย่ชิงเฉิงเป็นสิ่งที่ฉันเฝ้าหมายตามาสามปี! แกเป็นใครกันวะ? ไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ แกมีสิทธิ์อะไร?”
“ซ่งรั่ง หุบปากนะ ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย!” ใบหน้าของเย่ชิงเฉิงเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด มือที่กุมมือหลินเชวี่ยไว้กำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
ซ่งรั่งไม่แม้แต่จะมองเธอ เอาแต่จ้องหลินเชวี่ย “วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ได้!”
เขาเหวี่ยงหมัดใส่หลินเชวี่ย
“เกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันแค่ช่วยเท่านั้นเอง” หลินเชวี่ยเอ่ยอย่างจนใจ
หมัดยังไม่ทันแตะเสื้อผ้าของหลินเชวี่ย
หลินเชวี่ยก็ยกมือขึ้น จับข้อมืออีกฝ่ายไว้ได้อย่างง่ายดาย
ซ่งรั่งชะงัก ก่อนจะพยายามกระชากมือกลับสุดแรง ใบหน้าแดงก่ำ แต่แขนข้างนั้นกลับถูกหนีบไว้ราวกับคีมเหล็ก ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
หลินเชวี่ยมองเขาด้วยแววตาสงบนิ่งดุจผืนน้ำไร้คลื่น “ให้โอกาสแกครั้งหนึ่ง ไสหัวไป ไม่งั้นฉันจะอัดแก”
ซ่งรั่งชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะ เสียงหัวเราะแหลมสูงและเยาะเย้ย “แกให้ฉันไสหัวไปงั้นเหรอ? แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ฉันเป็นคนตระกูลซ่ง หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ พ่อฉันเป็นประมุขตระกูลซ่ง!”
ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งได้ใจ น้ำลายกระเด็นไปทั่ว
“ฉันมีความกล้าให้แกตั้งแปดร้อยเท่า! ลองแตะฉันดูสิ? ถ้าแกแตะฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะให้ตระกูลซ่งจับทั้งครอบครัวแกโยนเข้าคุก...”