หลินเฉียนเฉี่ยส่ายหน้า น้ำตากระเด็นใส่หน้าเขา “ไม่สวย... ฉันไม่สวย... ฉันเป็นตัวประหลาดขี้เหร่ บางครั้งฉันก็คิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคุณเลยสักนิด”
หลินเชวี่ยประคองใบหน้าเธอไว้ ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาบนแก้มอย่างแผ่วเบา “จิตใจงดงามต่างหากถึงจะงดงามที่สุด คุณซื่อสัตย์และใจดี ในสายตาผม คุณสวยที่สุด ทุกอย่างของคุณล้วนงดงาม”
ขณะพูด เขาก็แนบริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธอ จุมพิตตรงขอบปานนั้น มือเริ่มซุกซนขึ้นมาแล้ว
กลิ่นอายชายชาตรีแผ่ปะทะกาย หลินเฉียนเฉี่ยสั่นไปทั้งตัว นิ้วมือกำชายเสื้อเขาแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
“หลินเชวี่ย... คุณไม่รังเกียจที่ฉันขี้เหร่จริง ๆ เหรอ?”
“ไม่รังเกียจ”
“คุณโกหก...”
“ผมไม่โกหกคุณหรอก ผมจะรักษาแผลเป็นให้หาย แล้วทำให้คุณกลายเป็นคนที่เจิดจ้าที่สุดในโลก”
หลินเฉียนเฉี่ยเงยหน้าขึ้นมองหลินเชวี่ย ดวงตาคู่นั้นทั้งโตและเป็นประกาย มีทั้งน้ำตาและแสงสว่างอยู่เต็มไปหมด
เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนจะจู่ ๆ โน้มตัวเข้ามาแอบหอมแก้มหลินเชวี่ย แล้วรีบหดศีรษะกลับไป
หลินเชวี่ยแข็งทื่อไปทั้งร่าง ความรู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อตแล่นไปทั่วตัว
นี่คือความรู้สึกที่พี่เฉียนเฉี่ยมอบให้หรือ?
สบายจริง ๆ
“ถึงฉันจะหน้าตาขี้เหร่ แต่ฉันก็เป็นผู้หญิงนะ ฉันก็อยากอยู่กับคนที่รัก...” ใบหน้าหลินเฉียนเฉี่ยแดงก่ำ เธอไม่กล้ามองหลินเชวี่ย พูดอึกอักเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้า หัวใจดวงน้อยเต้นรัว
“อึก!”
ลมหายใจของหลินเชวี่ยหนักขึ้นชั่วขณะ
เขาก้มมองหลินเฉียนเฉี่ยที่อยู่ตรงหน้า เธอรูปร่างสูงเพรียว สัดส่วนดีเกินไป สะโพกกลมกลึง ส่วนโค้งเว้าด้านหน้าอวบอิ่มจนดันเสื้อผ้าตึง