หวังตันตันหันไปมองพอดีกับที่หลินเชวี่ยมองมาทางเธอ เขาวางถ้วยชาแล้วกอดอก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย มองเธอด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ตันตัน บังเอิญจังเลย!”
หวังตันตันจับกรอบประตู ขาสั่นระริกราวกับร่อนแกลบ ใบหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง ราวกับเห็นผี
แต่พอเห็นเสื้อกาวน์สีขาวที่หลวมโพรกบนตัวหลินเชวี่ย ความหวาดกลัวบนใบหน้าก็พลันชะงักค้าง
จากนั้นใบหน้าที่แต่งหน้าเข้มจัดของเธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย
วันนี้เธอต้องล้างแค้นที่หลินเชวี่ยทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ได้!
เธอปล่อยมือจากกรอบประตู ยืนตัวตรง มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น “หลินเชวี่ย นายมาทำอะไรที่นี่? ใส่เสื้อกาวน์ทำไม? เสแสร้งเป็นหมอไปทำไม?”
“หมอฮวา!” เธอหันไปมองหมอฮวาที่กำลังให้น้ำเกลืออยู่บนเก้าอี้ไท่ซือข้าง ๆ “คุณรู้ไหมว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร?”
หมอฮวาชะงัก มองหวังตันตันที แล้วมองหลินเชวี่ยที ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “เขา... เขาคือคุณหลิน ผมเชิญเขามาประจำอยู่ที่นี่...”
“มาประจำที่นี่?” หวังตันตันหัวเราะเสียงดัง ร่างระริกไปทั้งตัว เนินอกขาวผ่องสั่นไหวตามไปด้วย “ฮ่า ๆ ๆ! เขาเนี่ยนะมาประจำที่นี่? คนร้ายข่มขืนอย่างเขาจะมาประจำอะไร? ควรไปประจำอยู่ในคุกต่างหาก!”
สีหน้าหมอฮวาเปลี่ยนไป “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่าเขาเป็นคนร้ายข่มขืน!” หวังตันตันชี้หลินเชวี่ย เสียงแหลมบาดหู “เขาข่มขืนฉัน! ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต! ติดคุกไปสิบปี! เพิ่งออกมาได้ไม่กี่วัน!”
หมอฮวาอ้าปากค้าง ดวงตาแทบถลนออกมา