“อ๊าก!!!” แขนของสยงเป่าหัก เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
“ปัง!”
หลินเชวี่ยเตะออกไปอีกครั้ง ปลายเท้ากระแทกเข้ากลางอกของสยงเป่าเต็มแรง
ร่างของสยงเป่าลอยละลิ่วราวกับว่าวสายขาด ทะลุผ่านห้องรับแขก พุ่งชนประตูใหญ่ของวิลล่าจนเปิดออก ก่อนจะตกกระแทกลงบนทางปูหินเขียวด้านนอกอย่างแรง
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นรวดเร็วดุจสายฟ้า ไม่มีใครทันได้ตอบสนอง
กว่าทุกคนจะตั้งสติได้ หลินเชวี่ยก็หรี่ตาเดินเข้าไปหาหญิงเฒ่าพานแล้ว
“แก ไอ้นักโทษที่ผ่านการใช้แรงงาน แก...แก...” หญิงเฒ่าพานตกใจจนพูดไม่เป็นภาษา ตัวสั่นงันงก พูดตะกุกตะกักจนเอ่ยอะไรไม่ออกสักคำ
หลี่เหลียนที่อยู่ข้าง ๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโวยวายขึ้นมา “หลินเชวี่ย แกบ้าไปแล้วหรือไง! กล้าทำร้ายสยงเป่าได้ยังไง! เขาเป็นคนที่ยายแกเลือกให้! แก...แกยังคิดจะลงมือกับแม่ฉันด้วยหรือ...”
“นังสารเลว!” หลินเชวี่ยหันขวับไปมองหลี่เหลียน
หลี่เหลียนถูกสายตาของเขาจ้องจนขาอ่อน เมล็ดแตงร่วงกระจายเต็มพื้น นางอ้าปากด่าทอ “ไอ้นักโทษที่ผ่านการใช้แรงงาน ฉันเตือนแก...”
“ไม่รู้จักเจียมตัว! นังผู้หญิงสารเลว ถ้าไม่ใช่เพราะแก ยายแกจะตามมารังแกพี่เฉียนเฉี่ยถึงที่นี่ได้ยังไง!” หลินเชวี่ยโกรธจัด เดินตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของหลี่เหลียน แล้วยกนางขึ้นราวกับลูกไก่
จากนั้นก็เดินอาด ๆ ไปที่ประตู ก่อนจะโยนนางออกไปด้านนอก
“ปัง!”
หลี่เหลียนตกกระแทกพื้น ก้นลงก่อน เจ็บจนร้องโอดโอย “โอ๊ย หลินเชวี่ย! ไอ้เดรัจฉาน! แกกล้าโยนฉันได้ยังไง! ฉันจะแจ้งตำรวจ! จะให้ตำรวจจับแก...”
เสียงดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง หลินเชวี่ยยกเท้าถีบหลี่เหลียนจนกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตร นางแทบจะเจ็บจนหมดสติ