หลินเจี้ยนกั๋ววางถ้วยชาลง สีหน้าพลันเคร่งขรึม “คุณยายของเฉี่ยนเฉี่ย อย่าพูดจาร้ายกาจแบบนี้เลยครับ ตอนนี้เชวี่ยเอ๋อร์มีอนาคตแล้ว คุณอย่า...”
“หุบปาก!”
หญิงเฒ่าพานหันขวับ ชี้นิ้วใส่หน้าหลินเจี้ยนกั๋ว น้ำลายกระเด็นไปทั่ว
“ไอ้ขาเป๋อย่างแก ถ้าตอนนั้นไม่ถ่วงความเจริญลูกสาวฉัน เธอจะต้องลำบากขนาดนี้หรือ? ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ? ขาแกหักได้ยังไง? ไปรบมาหรือ? เป็นทหารแล้วมันยิ่งใหญ่นักหรือไง? ขาหักไปข้างหนึ่ง ประเทศให้เงินแกเท่าไร? พอกินพอใช้หรือเปล่า?”
ใบหน้าของหลินเจี้ยนกั๋วแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หลี่เยี่ยนลุกขึ้นยืน ขวางอยู่ตรงหน้าหลินเจี้ยนกั๋ว น้ำเสียงทั้งแหลมทั้งร้อนรน “แม่! พูดอะไรน่ะ? เจี้ยนกั๋วเป็นทหารก็เพื่อประเทศชาติ แม่มีสิทธิ์อะไรมาพูดกับเขาแบบนี้?”
หญิงเฒ่าพานไม่แม้แต่จะมองนาง ยังคงด่าทอไม่หยุด ยิ่งด่าก็ยิ่งได้ใจ เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ และถ้อยคำก็ยิ่งหยาบคาย
“ฉันพูดผิดตรงไหน? มันก็แค่ไอ้ไร้ประโยชน์! ไอ้ขาเป๋! เป็นภาระแกไปทั้งชีวิต! แล้วยังนังนั่นอีก...”
หญิงเฒ่าพานชี้ไปทางหลินเฉียนเฉี่ยอีกครั้ง
“ยัยหน้าลาย ไอ้ลูกนอกสมรสที่ติดคุกใช้แรงงานนั่น สักวันก็ต้องกลับเข้าไปอีก! ถึงตอนนั้นร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้อง! คิดว่าได้อยู่บ้านพักหรู ๆ แล้วจะเก่งกาจนักหรือ? คนอื่นเขายกให้ต่างหาก! ไม่ใช่พวกแกหามาเอง! มีอะไรให้น่าภูมิใจ?”
หลี่เหลียนนั่งอยู่บนโซฟา แทะเมล็ดแตงมองละครฉากนี้ มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ไม่ห้ามปราม ไม่ช่วยพูด ได้แต่มองอยู่เช่นนั้นราวกับกำลังดูเรื่องสนุก
สยงเป่ายืนอยู่ด้านหลังหญิงเฒ่าพาน ถูมือไปมา หัวเราะหึ ๆ โดยไม่พูดอะไร เอาแต่มองครอบครัวหลินถูกด่าทอ