อายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ ก็กล้าฆ่าคนแล้ว พวกเขาอายุเท่านี้ เจอคนรวยยังต้องก้มหัวประจบ!
เฮยผีก้มมองหลินเชวี่ยเขียนใบสั่งยา สายตาเหลือบไปเห็นปากกระเป๋าสะพายโดยไม่ตั้งใจ แล้วพลันชะงัก
ป้ายอาญาสิทธิ์สีดำสนิทขนาดเท่าฝ่ามือโผล่พ้นออกมาให้เห็นอย่างเงียบเชียบ
รูม่านตาหดวูบ!
ตราแม่ทัพ?
ตราแม่ทัพของราชามังกรแดนเหนือในตำนาน เหตุใดจึงมาอยู่ในมือหลินเชวี่ยได้?!
ครืน!
ในหัวเฮยผีราวกับมีสายฟ้าฟาด หัวใจเต้นรัวดุจตีกลอง เหงื่อเย็นซึมชุ่มแผ่นหลังในพริบตา สีหน้าเคร่งขรึมจนน่ากลัว
เขาจ้องป้ายนั้นเขม็ง ก่อนค่อย ๆ มองหลินเชวี่ยที่นั่งยองเขียนใบสั่งยาอยู่บนพื้น คลื่นยักษ์โหมกระหน่ำขึ้นในใจ
หรือว่า... หรือว่าเขาคือ...
ขาเริ่มอ่อนแรงเล็กน้อย เขากัดฟันฝืนยืนหยัด บังคับสีหน้าให้ข่มความตื่นตระหนกไว้
หลินเชวี่ยเขียนเสร็จก็ลุกขึ้น ยื่นใบสั่งยาให้ «จัดยาตามใบสั่ง กินสักสิบวันครึ่งเดือนก็หายขาด»
«ขอบคุณครับคุณหลิน!» เฮยผีรวบรวมสติอย่างฝืน ๆ รับใบสั่งยา แล้วกล่าวขอบคุณอย่างสงบเสงี่ยม
ก้มลงมองก็เห็นชื่อสมุนไพรสิบกว่าชนิดเขียนเรียงแน่นขนัด ชื่อแปลกหูแปลกตาเสียจนเกินครึ่งเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
เขาเงยหน้าถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย «คุณหลิน แค่นี้เองเหรอครับ ไม่ต้องผ่าตัดหรือ?»
หลินเชวี่ยยิ้ม เก็บปากกากลับเข้ากระเป๋า «แพทย์แผนจีนไม่เคยใช้มีดผ่าตัด ใบสั่งยานี้ก็ไม่ธรรมดาเลยสักนิด สมุนไพรแต่ละอย่างมีค่าดั่งทอง หาได้ยากยิ่ง ถ้ากินแล้วไม่เห็นผล ค่อยมาหาผมได้เลย»
«ฮ่า ๆ ๆ!»
เฮยผีชะงักไปก่อน แล้วจึงหัวเราะลั่น «คุณหลินมองออกตั้งแต่แวบเดียวว่าต้นตออาการป่วยของผมอยู่ตรงไหน ผมเชื่อแล้วว่าคุณเป็นยอดฝีมือจริง ๆ! ถ้ารักษาไม่หาย ต่อให้ตายเป็นผีผมก็จะตามรังควานคุณ!»
เขาพับใบสั่งยาอย่างระมัดระวัง ใส่ไว้ในอกเสื้อราวกับกำลังประคองสมบัติล้ำค่า
หันไปตวาดเสียงต่ำ «เฮยเป้า»
พี่เป้าเดินกะเผลกออกมาจากหลังฝูงชน ประคองบัตรธนาคารด้วยสองมือ ยิ้มประจบจนหน้าบานแล้วยื่นให้หลินเชวี่ย «คุณหลิน รับไว้เถอะครับ รหัสอยู่ด้านหลัง»