ฉางเจียเจินสบตาคู่นั้น พลันใจหายวาบ
แต่เพียงวินาทีถัดมา เธอก็หัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เธอหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ชี้ไปที่หลินเชวี่ย แล้วชี้ไปยังบรรดาคนที่กำลังมุงดูอยู่ในร้าน
“อะไร? ยังคิดจะลงมือกับฉันอีกเหรอ? เอาสิ! กลางวันแสก ๆ ต่อหน้าคนตั้งมากมายแน่จริงก็ลองดู!”
เธอก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว เชิดหน้าขึ้น เนื้อแก้มที่พันผ้าพันแผลไว้ย่นเป็นชั้น ๆ
“ถ้าแน่จริงก็ลงมือเลย ฉันจะแจ้งตำรวจ! ครั้งก่อนมีคนคุ้มครองแกอยู่กลางป่าเปลี่ยว ครั้งนี้ฉันจะคอยดูว่าใครหน้าไหนกล้าคุ้มครองแก!”
หลินเชวี่ยมองเธอ
ใบหน้านั้น ใบหน้าที่พันผ้าพันแผลไว้เต็มไปหมด กำลังแสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่งและชั่วร้าย
หลินเชวี่ยสูดหายใจลึก กัดฟันเอ่ยเสียงแข็ง “ได้! เธอรนหาที่ตายเอง!”
สิ้นเสียง หลินเฉียนเฉี่ยก็หน้าซีดเผือด รีบคว้าแขนเขาไว้
“หลินเชวี่ย! อย่า!”
หลินเชวี่ยสะบัดมือเธอออก แล้วก้าวไปข้างหน้า
เพียะ!
ฝ่ามือตบฉาดลงบนใบหน้าฉางเจียเจิน
ร่างฉางเจียเจินปลิวไปด้านข้าง กระแทกราวแขวนเสื้อผ้าจนล้มระเนระนาด
“อ๊าก!!!”
เธอนอนคว่ำอยู่บนพื้น กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ในกองเลือดมีฟันปนอยู่สองซี่
หลินเชวี่ยเดินเข้าไปหา
ฉางเจียเจินพยายามถดตัวหนีสุดชีวิต กรีดร้องเสียงแหลม “ทำร้ายคนแล้ว! ช่วยด้วย! รีบแจ้งตำรวจเร็ว!”
หลินเชวี่ยย่อตัวลง มองตาเธอ “นังหมาแก่ ฉันบอกแล้วว่าเจอเธอเมื่อไรจะอัดเธอเมื่อนั้น วันนี้เธอหนีไม่พ้นแน่!”
ฉางเจียเจินตัวสั่นระริก ยังคิดจะด่าต่อ
เพียะ!
ฝ่ามืออีกฉาดฟาดลงไป
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
หลินเชวี่ยตบซ้ายตบขวาไม่ยั้ง รัวไปกว่าสิบครั้ง
ใบหน้าฉางเจียเจินแทบไม่เหลือเค้าเดิม บวมเป่งเหมือนซาลาเปา เนื้อริมฝีปากฉีกออก สันจมูกเบี้ยว เปลือกตาบวมจนลืมไม่ขึ้น เลือดไหลออกจากปากไม่หยุด