เพียงสบตาครั้งนั้น ก็สงบนิ่งราวกับบ่อน้ำตาย
จงฉี่ฝานสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ร่างกายพลันสั่นสะท้าน ก่อนจะเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาในทันที
เรื่องทั้งหมดนี้
ทั้งการทรยศของจงฉี่หลิน การหันหลังของเหล่าผู้ถือหุ้น และหมายจับจากหน่วยงานจัดการวิชายุทธ์โบราณ
ล้วนเกี่ยวข้องกับชายหนุ่มคนนี้
ล้วนเกี่ยวข้องกับหลินเชวี่ย
“แก... ไอ้เด็กเวร แกต้องตายไม่ดีแน่!” เขาชี้หน้าหลินเชวี่ย นิ้วสั่นระริกราวกับร่อนแกลบ แต่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกลากออกจากห้องจัดเลี้ยงไปแล้ว
ประตูใหญ่ปิดลง
เสียงของจงฉี่ฝานถูกกั้นไว้ด้านนอก ค่อย ๆ ห่างออกไป เบาลงเรื่อย ๆ ก่อนจะเงียบหายไปในที่สุด
ห้องจัดเลี้ยงกลับมาเงียบสงัด
เงียบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่
ทุกคนยืนนิ่งค้างราวกับถูกสกัดจุด
ซูซานยืนอยู่ตรงมุมห้อง ราวกับถูกฟ้าผ่า ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เมื่อครู่เธอยังคล้องแขนจงฉี่ฝาน ชี้หน้าด่าหลินเชวี่ย ทั้งยังหัวเราะร่าจนตัวสั่น
แต่ตอนนี้ จงฉี่ฝานถูกจับตัวไปแล้ว
เสี่ยเลี้ยงดูของเธอหายไปแล้ว...
ฟ้าของเธอถล่มลงมาแล้ว
ซูซานยืนนิ่งอยู่กับที่หลายวินาที กลอกตาไปมา
จากนั้น
เธอก็ขยับ
รองเท้าส้นสูงก้าวทีละก้าวมุ่งไปหาจงฉี่หลิน เอวบิดพลิ้วราวกับงูน้ำ สีหน้าจากซีดเผือดเปลี่ยนเป็นยั่วยวน แล้วจากยั่วยวนกลายเป็นประจบประแจง
เมื่อมาถึงตรงหน้าจงฉี่หลิน เธอเขย่งปลายเท้า โน้มเข้าไปใกล้หูเขา ลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ หวานเลี่ยนชวนขนลุก
“คุณชายรอง พอพี่จงเข้าไปแล้ว โรงแรมจงตูก็เป็นของคุณแล้วนะคะ”
มือของเธอวางลงบนไหล่จงฉี่หลิน ก่อนแนบตัวเข้าหา หน้าอกถูไถกับแขนเขา “รับฉันไปด้วยสิคะ ฉันจะปรนนิบัติคุณอย่างดีเลย”
จงฉี่หลินก้มมองเธอแวบหนึ่ง “เมื่อกี้เธอด่าคุณหลิน เพื่อนของฉันไม่หยุด เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย!”