แยกถนนซิงหลง
สถานที่แห่งนี้ห่างไกลผู้คนอย่างเหลือเชื่อ รอบด้านเต็มไปด้วยเขตอุตสาหกรรม กลางวันยังแทบไม่มีคน ยิ่งเวลานี้ก็ไม่มีแม้แต่เงาคน
ไฟถนนติดสว่างอยู่ประปราย ส่องแยกถนนให้มืดสลัว
รถเอสยูวีตำรวจสีดำสองคันจอดขวางอยู่กลางถนน ตัวรถเต็มไปด้วยรูกระสุน กระจกหน้ารถแตกกระจาย เศษแก้วเกลื่อนพื้นถนน
มีคนหลายคนนอนอยู่บนพื้น สวมเครื่องแบบหน่วยงานจัดการวิชายุทธ์โบราณ แน่นิ่งไม่ไหวติง ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
สิงเจิ้งมีลูกน้องสามคนคุ้มกันอยู่ตรงกลาง หลบอยู่หลังรถ แขนขวาถูกยิง เลือดไหลลงมาตามแขนเสื้อ หยดลงบนพื้นถนนยางมะตอยและซึมเป็นวงเล็ก ๆ
เขากัดฟัน ใบหน้าซีดเผือด แต่ดวงตาจับจ้องไปข้างหน้าไม่วางตา
เบื้องหน้า เงาดำสิบกว่าร่างกำลังบีบเข้ามาจากความมืด
ทุกคนสวมชุดดำสำหรับพรางตัวในยามค่ำคืน ใช้ผ้าดำปิดหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง
ในมือถือปืนกลมือขนาดเล็ก ปากกระบอกปืนดำมืดเล็งมาทางสิงเจิ้ง
“หัวหน้าสิง อย่าดิ้นรนเลย วันนี้คุณหนีไม่รอดหรอก” หัวหน้ากลุ่มเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
สิงเจิ้งกัดฟันตะโกน “พวกแกเป็นใคร? ฉันเป็นหัวหน้าหน่วยงานจัดการวิชายุทธ์โบราณแห่งจงตู! กล้าดียังไง!”
“กล้าอย่างนั้นหรือ? ก็เพราะคุณเป็นหัวหน้านี่แหละ เราถึงกล้าฆ่าคุณตอนกลางคืน สืบเรื่องคุณมาหลายปี ในที่สุดก็เจอตัว ไม่ต้องโทษพวกเรา โทษตัวเองเถอะที่รู้เรื่องตระกูลลิ่งมากเกินไป คุณต้องตาย!” ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเจือแววเยาะเย้ย
รูม่านตาของสิงเจิ้งหดวูบ “หมายความว่ายังไง? พวกแกเป็นกลุ่มที่ล้างตระกูลลิ่งงั้นหรือ?!”