เย่ต๋าหัวยืนอยู่ข้างโซฟา พอเห็นลูกสาวกลับมาก็ถอนหายใจโล่งอก แต่เมื่อเหลือบไปเห็นหลินเชวี่ยที่ตามหลังมา ความโล่งอกก็แปรเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลทันที
“เย่ชิงเฉิง แกยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ? ดึกดื่นป่านนี้ไม่กลับบ้าน โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง รู้ไหมว่าแม่แกรออยู่นานแค่ไหน? รู้ไหมว่าคืนนี้แม่แกกำเริบ?”
“ดูสภาพแกสิ ต่อให้แม่แกตายไปแล้ว แกก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำ!”
“แม่ฉัน?” เย่ชิงเฉิงถามอย่างไม่เข้าใจ
สิ้นเสียง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นโซฟา
เฮ่อหมิ่นผู้เป็นแม่เอนกายอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งกดขมับแน่น ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากเขียวคล้ำ หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ คิ้วขมวดมุ่น ลำคอมีเสียงครางอู้อี้อย่างอดกลั้นดังขึ้นเป็นระยะ
“แม่!”
สีหน้าของเย่ชิงเฉิงเปลี่ยนไปทันที เธอรีบถลาเข้าไปหาแม่ คุกเข่าลงข้างเฮ่อหมิ่นแล้วคว้ามือของอีกฝ่ายไว้
“แม่เป็นอะไรคะ? อาการกำเริบอีกแล้วเหรอ? เจ็บมากไหม?” ขอบตาของเธอแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ
เฮ่อหมิ่นไม่ได้ตอบ เพียงตบหลังมือเธอเบา ๆ แล้วฝืนยิ้มออกมา ทว่ารอยยิ้มนั้นยังไม่ทันปรากฏชัด ก็ถูกความเจ็บปวดบิดทำลายเสียก่อน
เย่ต๋าหัวยังคงด่าพึมพำอยู่ข้าง ๆ ยิ่งพูดยิ่งเดือด แต่สายตากลับจับจ้องหลินเชวี่ยไม่วาง ก่อนเปลี่ยนเป้าหมายการต่อว่าไปที่เขาทั้งหมด
“แล้วแกด้วย!”
“แกชื่อหลินเชวี่ยใช่ไหม? คราวก่อนมาบ้านฉัน รับเช็คห้าล้านแล้วก็ไป ไม่แม้แต่จะพูดขอบคุณสักคำ ฉันอยู่มาห้าสิบแปดปี ยังไม่เคยเจอคนหน้าด้านอย่างแกมาก่อน ตอนนี้ยังแอบพาลูกสาวฉันเข้าบ้านอีก ตกลงแกคิดจะทำอะไรกันแน่?”