ปัง! ปัง!
เสียงทึบดังขึ้นสองครั้ง
หมอกโลหิตสองกลุ่มระเบิดกระจาย ก่อนสลายไปตามสายลม
หลินเชวี่ยชักมือกลับ แล้วหันหลังเดินจากไป สีหน้าไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
ไม่มีใครคิดว่านั่นเป็นเลือดคน อย่างมากก็คงนึกว่าเป็นสีแดง
จงเสวียน ทำให้ครอบครัวของเขาต้องใช้หนี้มาหลายปีจนแทบหมดตัว ยังหมายตาที่ดินของบ้านเขา แถมเผาบ้านอีก รังแกกันเกินไปแล้ว!
ไอ้หมาสองตัวที่อยู่ข้างกายมันก็ไม่ใช่คนดีอะไร
เพราะฉะนั้น พวกมันต้องตาย!
เบื้องหลังเหลือเพียงรอยเลือดเต็มพื้น และกลิ่นคาวเลือดที่ลอยอวลในอากาศ
เขาเดินไม่เร็ว ค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าว เหยียบลงบนหญ้าแห้งจนเกิดเสียงสวบสาบ
สีหน้ากลับมาสงบนิ่งดังเดิมแล้ว
หายโมโหแล้ว
ใกล้ถนนใหญ่มีสำนักงานขายโครงการแห่งใหม่ตั้งเรียงรายอยู่
ผนังสีขาว หลังคากระเบื้องสีเข้ม หน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น ด้านหน้าจอดรถหรูไว้หลายคัน
ตัวอักษรสี่คำว่า “กลุ่มบริษัทจินหาว” ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดด
หมู่บ้านเหยียนเสวี่ยนกำลังจะถูกรื้อถอน โครงการนี้เป็นความรับผิดชอบของกลุ่มบริษัทจินหาว
บริษัทรับเหมารื้อถอนรายใหญ่ที่มีชื่อเสียงทั่วประเทศ
บ้านของตระกูลหลินอยู่ในเขตที่จะถูกรื้อถอน พอถึงสิ้นปีก็จะได้รับเงินชดเชย
น่าเสียดายที่บ้านถูกเผาไปแล้ว
หลินเชวี่ยเดินมาจากทางแปลงผัก ก็เห็นแต่ไกลว่ามีคนกลุ่มใหญ่ล้อมอยู่หน้าสำนักงานขายโครงการ
คนแน่นขนัด อย่างน้อยก็ยี่สิบหรือสามสิบคน ยืนอุดทางเข้าไว้จนมิด
ตอนแรกเขาคิดจะเดินอ้อมไป
แต่เสียงที่ดังมาจากฝูงชนทำให้ฝีเท้าชะงักลงเล็กน้อย
“มีหมอไหม?! ใครเป็นหมอช่วยที?! ช่วยเจ้านายของพวกเราด้วย!”
เสียงร้อนรนจนแทบร้องไห้
จากนั้นก็มีเสียงพูดคุยอื้ออึงตามมา
“หน้าตาเฒ่านั่นเขียวคล้ำขนาดนี้ คงช่วยไม่ไหวแล้วมั้ง?”
“มีเงินแค่ไหนก็สู้ความเป็นความตายไม่ได้ ดูแล้วน่าจะเป็นอัมพาตหรือเปล่า?”