เข็มที่สอง
จุดเฟิงฉือ บริเวณแอ่งเว้าท้ายทอย ช่วยขับลมและเปิดทางเดินลมปราณ
เข็มที่สาม
เข็มที่สี่
เข็มที่ห้า...
มือของหลินเชวี่ยนิ่งมาก เข็มพุ่งลงอย่างรวดเร็ว
เขาหยิบเข็มทองออกจากถุงทีละเล่ม แล้วปักลงบนจุดฝังเข็มบริเวณศีรษะ ลำคอ และหน้าอกของอู๋เว่ยกั๋ว
ผู้คนที่ยืนมุงดูเริ่มเพิ่มจำนวนขึ้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไม่ขาดสาย
“เขากำลังทำอะไรน่ะ?”
“ไม่รู้สิ ดูน่ากลัวเอาเรื่องอยู่”
“ได้ยินว่าการฝังเข็มของแพทย์แผนจีนต้องอาศัยตำแหน่งจุดฝังเข็ม แต่นี่เขาปักเยอะเกินไปหรือเปล่า?”
ซุนฮ่าวยืนอยู่ข้าง ๆ มุมปากเหยียดเป็นรอยยิ้มดูแคลน
“เสแสร้งทั้งนั้น”
เขากอดอกแล้วพูดเสียงดังขึ้น หันไปบอกคนที่มุงดู
“ทุกคน อย่าโดนเขาหลอกนะ ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์จงตู อาจารย์เคยสอนว่าแพทย์แผนจีนก็เป็นแค่หมอผีสมัยโบราณ ไม่มีหลักวิทยาศาสตร์อะไรทั้งนั้น โดยเฉพาะการฝังเข็ม อย่างมากก็แค่บรรเทาอาการปวด ถ้าจะช่วยชีวิตคนจริง ๆ ก็ต้องพึ่งแพทย์แผนตะวันตก!”
มีคนถามขึ้นว่า “แล้วเมื่อกี้ทำไมคุณถึงช่วยเขาให้ฟื้นไม่ได้ล่ะ?”
ซุนฮ่าวหน้าแดง ก่อนจะส่งเสียงหึอย่างเย็นชา
“ผมเป็นนักศึกษา ประสบการณ์ยังไม่พอ แต่เขาล่ะ? ดูสภาพแล้วเหมือนคนมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์หรือไง? หมอต้มตุ๋นเร่ร่อนถือเข็มไม่กี่เล่มมาร่ายรำทำพิธี พวกคุณยังเชื่อจริง ๆ เหรอ?”
พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็รู้สึกว่ามีเหตุผล
“จริงด้วย เขาไม่ใส่แม้แต่เสื้อกาวน์ คงไม่ใช่หมอที่ไหนหรอก”
“สมัยนี้มิจฉาชีพเยอะนะ หรือจะมาแกล้งล้มเรียกค่าเสียหาย?”
“ถ้าแทงจนตายแล้วหนีไป คนคุ้มกันสองคนนั่นไม่ซวยแย่เหรอ?”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเรื่อย ๆ และยิ่งฟังยิ่งไม่น่าฟัง