ในเงามืดของห้องรับแขกมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่
นางสวมชุดสีเรียบคลุมด้วยเสื้อคลุมสีเทา ไว้ผมยาวขณะบำเพ็ญเพียร อายุราวห้าสิบปี บนศีรษะติดกิ๊บรูปผีเสื้อสีเงิน
นางคืออาจารย์เมี่ยวอวิ๋น
ตุบ!
ใบหน้าของหวังตันตันซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา เข่าอ่อนยวบ ก่อนจะทรุดลงคุกเข่ากับพื้น น้ำตาพรั่งพรูออกมา
「อาจารย์โปรดไว้ชีวิตด้วย อาจารย์โปรดไว้ชีวิตด้วย......」
「กฎก็คือกฎ เรื่องที่แม่เจ้ารับปากไว้ไม่สำเร็จ แถมยังเปิดเผยตัวข้า ก็ต้องเป็นไปตามกฎ」 ใบหน้าของอาจารย์เมี่ยวอวิ๋นเย็นชา ขณะยกมือขึ้น อุณหภูมิในอากาศก็ลดฮวบลงหลายองศา
หวังตันตันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสะท้อนภาพมือที่ยิ่งยกสูงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังจะฟาดนางให้ตาย ร่างทั้งร่างสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ
「อาจารย์! อาจารย์ฆ่าฉันไม่ได้นะ! ตอนนั้นที่กล่าวหาว่าหลินเชวี่ยข่มขืนฉัน เป็นอาจารย์สั่งให้ฉันทำ!」
「สิบปี! เขาติดคุกอยู่สิบปี! หลังจากเขาพ้นโทษ น้องชายฉันก็ตายเพราะความแค้นของเขา ส่วนฉันก็ถูกเขาทำลายความบริสุทธิ์! ฉันช่วยอาจารย์มาตั้งกี่ปี อาจารย์จะ......」
「อ้วก......」
นางยังพูดไม่ทันจบ กระเพาะก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีก มือยันพื้นไว้ก่อนจะอาเจียนใส่พื้นอย่างหนัก จนร่างกระตุก น้ำตากับน้ำมูกเปรอะเต็มใบหน้า
อาจารย์เมี่ยวอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย มือที่หยุดค้างกลางอากาศพลันยื่นออกมา คว้าข้อมือของหวังตันตันไว้ แล้วใช้นิ้วสามนิ้วแตะชีพจร
ครู่หนึ่งต่อมา
อาจารย์เมี่ยวอวิ๋นปล่อยมือ แล้วหัวเราะลั่น 「ฮ่า ๆ ๆ ๆ!」