เฮ่อหมิ่นจ้องดวงตาของหลินเชวี่ย ในนั้นไม่มีความลังเลหรือหวาดหวั่น มีเพียงความมั่นใจหนักแน่นที่ทำให้คนอดเชื่อไม่ได้
เธอนึกถึงคืนวันนั้น ตอนอาการปวดศีรษะกำเริบจนเกือบสิ้นใจ เป็นชายหนุ่มคนนี้ที่ใช้เข็มทองเพียงไม่กี่เล่มดึงเธอกลับมาจากประตูนรก
“น้องสามีของฉันอยากเผาศพชิงเฉิง แต่พ่อของชิงเฉิงยังไม่กลับมา ส่วนคุณปู่ก็ไปต่างเมือง น้องสามีเลยจะเผาชิงเฉิงให้ได้ ผู้เชี่ยวชาญของตระกูลเย่ถูกเธอหาเหตุผลส่งออกไปหมด ฉันได้แต่ถ่วงเวลา รอสามีกลับมา แล้วก็ห้ามไม่ให้เธอเผาศพ ถ้าเธอกล้าเผาลูกสาวฉัน ฉันสู้ตายแน่! แต่ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว ยังไงก็ขวางเธอได้ไม่นาน!” เฮ่อหมิ่นกัดฟันแน่น กำแขนเสื้อของหลินเชวี่ยไว้
“หลินเชวี่ย ในเมื่อเธอช่วยชิงเฉิงได้ ก็รีบช่วยเธอก่อนผู้หญิงคนนั้นจะมาเถอะ! ขอแค่ช่วยชิงเฉิงให้ฟื้นได้ ไม่ว่าเธออยากได้อะไร อาจะรับปากหมด!”
“อืม!” หลินเชวี่ยพยักหน้า จับเข็มทองจ่อจุดซ่านจงตรงกลางอกของเย่ชิงเฉิง เตรียมแทงลงไป!
“พวกคุณกำลังทำอะไรกัน?!” เสียงผู้หญิงแหลมสูงพลันดังสนั่นมาจากทางเรือนชั้นใน
หญิงวัยราวห้าสิบปีคนหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ ออกมาจากเรือนชั้นใน ผมดัดลอนย้อมเป็นสีทองทั้งศีรษะ
เย่หลิ่ว!
ลูกบุญธรรมของเย่เป้ากั๋ว และเป็นอาของเย่ชิงเฉิง เมื่อยี่สิบปีก่อน เธอไปเรียนต่อที่อเมริกาและยืนกรานแต่งงานกับชาวต่างชาติที่ชกมวยใต้ดิน เย่เป้ากั๋วจึงไล่ออกจากบ้านแล้วตัดขาดกันนับแต่นั้น
ครั้งนี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เธอถึงพาสามีกับลูกชายกลับมายังจงตูแห่งแผ่นดินหลง
ด้านหลังเธอยังมีชายผิวดำสองคนตามมาด้วย
คนหนึ่งสูงสองเมตร ดูท่าทางอายุราวหกสิบ ศีรษะล้าน ร่างกายล่ำสันราวกับภูเขาเนื้อ แขนใหญ่กว่าต้นขาของคนทั่วไปเสียอีก