“หลินเชวี่ย ฉันผิดไปแล้ว! ฉันก็แก่ปูนนี้ ลูกชายก็ตายด้วยน้ำมือแก ลูกสาวก็ถูกแกทำลายชีวิต ปล่อยฉันไปเถอะนะ ปล่อยฉันไปได้ไหม?”
“ฉันขอร้องละ ฉันแก่ปูนนี้แล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ……” ฉางเจียเจินหญิงปากร้ายผู้นี้ ในที่สุดก็กลัวจนร้องไห้น้ำตาไหลพราก วิงวอนขอชีวิต
“ฉันจะให้โอกาสแกแค่ครั้งเดียว รีบพูดมา! ถ้าแกกล้าฆ่าตัวตาย ฉันจะไปฆ่าหวังตันตันเดี๋ยวนี้!” หลินเชวี่ยกัดฟันแน่น นิ้วมือออกแรงรัดมากขึ้นอีกเล็กน้อย
ไม่ว่าคนชั่วคนไหน ก็ยังน่าชิงชังไม่เท่าสำนักผีเสื้อ!
พี่เฉียนเฉี่ยต้องตกอยู่ในมือสำนักผีเสื้อแน่!
เขาจะทำให้สำนักผีเสื้อสูญสิ้น และจะไม่ยอมให้พี่เฉียนเฉี่ยเป็นอะไรไปแม้แต่น้อย!
“ฉัน……” ใบหน้าของฉางเจียเจินจากสีม่วงคล้ำกลายเป็นเขียวคล้ำ ลูกตาแทบถลนออกมา ลำคอส่งเสียงครืดคราด
“ฉันพูด……ฉันพูด……ฉันจะบอกทุกอย่าง คนที่สั่งฉันเป็นแม่ชีที่ยังไว้ผม บำเพ็ญเพียรอยู่ อายุราวห้าสิบปี!”
“เธอเป็นฝ่ายมาหาฉันเอง เธอบอกว่ารู้ว่าฉันแค้นแก และบอกว่าจะช่วยระบายแค้นให้! คนสองคนนั้นเธอเป็นคนส่งมาให้ฉัน ไม่ใช่ฉันไปหามา!”
“ฉันไม่รู้จักเธอเลย รู้แค่ว่าเธอเป็นแม่ชี สวมชุดคลุมสีเทาทั้งตัว ติดกิ๊บรูปผีเสื้อสีเงิน”
“ส่วนหลินเฉียนเฉี่ย ฉันไม่รู้ แต่แปดในสิบส่วนต้องเกี่ยวข้องกับพวกนั้น……”
ตูม!
คำพูดนี้ราวกับฟ้าผ่ากระหน่ำในสมองของหลินเชวี่ย เขาโยนฉางเจียเจินลงกับพื้นทันที แล้วรีบถาม “แม่ชีนั่นไปไหน?”
ฉางเจียเจินฟุบอยู่บนพื้น ตัวสั่นระริกราวกับตะแกรงร่อน “ตระกูลเย่……เธอบอกว่าจะไปตระกูลเย่อีก……”