“ครับ พ่อ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!” เฉินสือกัดฟัน ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องหนังสือ
หลังเฉินสือจากไป เฉินอี้หมิงยืนอยู่หน้าต่าง มือค่อย ๆ กำแน่น
รังแกกันเกินไปแล้ว!
ความอัปยศที่ตระกูลเฉินได้รับ เขาจะทวงคืนทีละบัญชี
เขาหันกลับไป หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา เลื่อนหารายชื่ออู๋เว่ยกั๋ว นิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มโทรออก ก่อนกดลงไป
ตู๊ด... ตู๊ด...
ปลายสายรับแล้ว
“เหล่าอู๋” น้ำเสียงของเฉินอี้หมิงอ่อนลงเล็กน้อย “เราคบกันมาหลายสิบปี อย่าถึงกับแตกหักกับฉันเพราะไอ้หนุ่มหัวอ่อนคนเดียว เลิกช่วยหลินเชวี่ยเถอะ ว่าไง?”
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที
เสียงของอู๋เว่ยกั๋วดังผ่านลำโพงโทรศัพท์
“เหล่าเฉิน ชีวิตฉันเป็นหลินเชวี่ยที่ช่วยไว้ จะให้ฉันเนรคุณเขา เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันยังอยากเตือนนาย รีบไปขอโทษสหายน้อยหลิน แล้วพาลูกชายกับหลานชายกลับไปเสีย นั่นลูกชายแท้ ๆ กับหลานแท้ ๆ ของนายนะ สหายน้อยหลินคนนี้ไม่เหมือนใคร นายหาเรื่องเขาไม่ไหวหรอก!”
“ฉันหาเรื่องเขาไม่ไหวเหรอ? ถุย!” เฉินอี้หมิงสบถอย่างเดือดดาล ก่อนวางสายทันที
คำพูดที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ลืมไปหมดสิ้น!
เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ใบหน้าเขียวคล้ำ อกกระเพื่อมแรง มือกำลูกประคำแน่นจนดังกร๊อบแกร๊บ
“ใครก็ได้!”
“ท่านผู้อาวุโส!” ลูกน้องชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก ก้มตัวลง ไม่กล้าเงยหน้า
“ไอ้เดรัจฉานหลินเชวี่ยนั่นมันรังแกกันเกินไปแล้ว! ฉันจัดการมันไม่ได้ ก็จัดการครอบครัวมันไม่ได้หรือไง?” เสียงเฉินอี้หมิงลอดไรฟัน “หาคนไปจัดการคนในครอบครัวมัน มันรังแกลูกชายกับหลานชายฉัน ก็ต้องตอบแทนกันบ้าง!”
“ครับ!” ลูกน้องชุดดำพยักหน้า ก่อนหันหลังออกไป
คลินิกฝูหลง ชั้นหนึ่ง
โต๊ะกลมขนาดใหญ่สองตัวถูกนำมาต่อกัน บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหาร