อู๋ไห่เซิงนอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ ใบหน้าซีกหนึ่งยังบวมตุ่ย เขาถามอย่างสงสัยว่า “ป้าหลี่ วันนี้จะเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า? ข้างบนเสียงดังมาก มีคนมาเต็มไปหมด เหมือนคุณปู่ของผมก็อยู่ด้วย”
หลี่เอ้อร์ฮวาส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก พวกเธอสองคนพักรักษาตัวให้ดี อย่าคิดมาก ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีคุณหลินคอยรับมือ!”
ชั้นสามของคลินิกแพทย์ ห้องประชุม
เวลานี้ ทุกคนที่นั่งอยู่ด้านในต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่มีใครเริ่มพูดก่อน
ชาบนโต๊ะเย็นชืดแล้ว แต่ไม่มีใครแตะต้อง
สองพี่น้องจางเทียนฉี่กับจางเทียนเฟิงยืนอยู่ด้านหลังเย่เป้ากั๋ว คนหนึ่งสวมชุดคลุมสีเทา อีกคนสวมชุดคลุมสีเขียว ทั้งคู่มีเคราและคิ้วขาวโพลน ทว่าตอนนี้ยอดฝีมือสำนักบู๊ตึ๊งขั้นแปรสภาพระยะต้นทั้งสองก็ยังมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
สิงเจิ้งนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน มือถือเอกสารชุดหนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
“สามคนที่ผมพูดถึงเมื่อครู่นี้ ซึ่งเฉินอี้หมิงเชิญมา ล้วนฝ่าทะลวงออกมาจากถ้ำแม่ทัพทั้งนั้น คนที่อยากออกมาจากที่นั่นมีทางเดียว ต้องเหยียบซากศพยอดฝีมือทุกคน แล้วทลายประตูเหล็กบานนั้น พวกเขารอดออกมาได้ ก็เป็นเครื่องยืนยันทุกอย่างแล้ว”
ห้องประชุมเงียบไปชั่วขณะ สีหน้าของทุกคนล้วนไม่น่าดู
อู๋เว่ยกั๋วผ่านเรื่องราวมามากมาย จึงยังรักษาความสงบไว้ได้ เขาเงยหน้ามองจางเทียนฉี่กับจางเทียนเฟิง “พี่ชายทั้งสองท่าน พวกท่านก็อยู่ขั้นแปรสภาพระยะต้นเหมือนกัน เมื่อรวมกับสหายน้อยหลินที่อยู่ขั้นฟ้า และยอดฝีมือทั้งหมดที่พวกเราพามา พวกเราจะชนะได้ไหม?”