ขณะนี้ รถไมบัคสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นออกจากบ้านเก่าตระกูลเฉิน ผ่านถนนในเมืองจงตู มุ่งหน้าไปยังเขตเมืองเก่า
เฉินสือจับพวงมาลัย สายตาจับจ้องถนนเบื้องหน้า
เฉินอี้หมิงนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เอนหลังพิงพนัก หลับตา พลางคลึงลูกประคำไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน
เบาะหลังมีคนนั่งอยู่สามคน
เถี่ยเซียวเหยา พระซื่อ และเหลิ่งเฟิง
เถี่ยเซียวเหยาลืมตาขึ้น หาวหวอดหนึ่งแล้วถามว่า «พี่เฉิน หลินเชวี่ยคนนั้นปีนี้อายุเท่าไร?»
เฉินอี้หมิงไม่ลืมตา น้ำเสียงเรียบเฉย «ยี่สิบต้น ๆ»
เถี่ยเซียวเหยาหัวเราะเบา ๆ «ยี่สิบต้น ๆ? ฉันอยู่ในถ้ำแม่ทัพมาสิบสองปี ออกมาก็เพื่อจัดการไอ้หนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ เนี่ยนะ?»
พระซื่อประนมมือ เอ่ยนามพระพุทธเจ้า «อมิตาภพุทธ เถี่ยจ่างเหมิน คนเขาจ่ายเงินมาแล้ว จะเป็นไอ้หนุ่มหรือเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ก็แค่ตบฝ่ามือเดียวให้ตาย เรื่องเล็กนิดเดียว»
เหลิ่งเฟิงไม่พูดอะไร เพียงมุมปากขยับเล็กน้อย คล้ายกำลังยิ้ม
เฉินอี้หมิงลืมตาขึ้น มองทั้งสามผ่านกระจกมองหลัง «ทั้งสามท่านคงดูแคลนคนตัวเล็ก ๆ แบบนี้ แต่เฉินอี้หมิงทำอะไรมาโดยตลอดก็เน้นความรอบคอบ หลินเชวี่ยฆ่าหลานชายของฉัน หยามตระกูลเฉิน ฉันต้องการให้มันตาย และต้องตายต่อหน้าผู้คน ให้ทุกคนในจงตูได้เห็นว่า ตระกูลเฉินมิอาจลบหลู่!»
เถี่ยเซียวเหยาโบกมือ «พอแล้ว ๆ พี่เฉิน วางใจเถอะ วันนี้มันไม่มีทางรอด»
รถไมบัคเลี้ยวเข้าเขตเมืองเก่า ความเร็วค่อย ๆ ลดลง
ผู้คนบนถนนมีไม่มาก แต่ทุกคนที่เห็นรถคันนั้นต่างหยุดเดิน
รถไมบัคสีดำ ทะเบียนจงตู·เอ8888