สิงเจิ้งมองเขาแวบหนึ่ง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ได้ หวังตันตันเธอพาตัวไป ส่วนคนอื่นยกให้ฉันจัดการ”
“ขอบคุณครับคุณอาสิง!” หลินเชวี่ยยิ้มพลางพยักหน้าขอบคุณ
จากนั้นหลินเชวี่ยก็ก้มมองหวังตันตันแวบหนึ่ง ก่อนก้าวเข้าไปในห้องด้านใน
หวังตันตันตัวสั่นงันงก รีบลุกขึ้นจากพื้น ก้มหน้าตามเขาไปยังเรือนด้านหลัง
เธอรู้ว่าหลินเชวี่ยจะทำอะไรกับเธอ และรู้ด้วยว่าคนอย่างหลินเชวี่ยพูดจริงทำจริง
วันนี้คงโดนซ้อมอีกแล้ว
จางเจิ้งโบกมือ เจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลังกรูกันเข้ามา จับแขนฉางเจียเจิน ฉางซง และหม่า ถิงไว้คนละข้าง
“ไม่! ฉันไม่ไป! ท่านผู้บริหารเมือง โปรดไว้ชีวิตฉันเถอะ! ฉันแก่ปูนนี้แล้ว ขอร้องล่ะ! ตันตัน ช่วยฉันด้วย...”
“ปล่อยฉันนะ! พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน! ฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมาย!”
“หลินเชวี่ย แกมันเดรัจฉาน แกต้องตายไม่ดีแน่...”
ฉางเจียเจินถูกพาตัวไป
ฉางซงกับหม่า ถิงกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนถูกเจ้าหน้าที่แยกออกจากกัน แล้วหิ้วออกไปคนละฝั่ง
สิงเจิ้งหันกลับมาในเวลานั้น มองหมอฮวาพลางกล่าวว่า “หมอฮวา รีบให้คนไข้กลับไปก่อน ตระกูลเฉินจะส่งคนมาจัดการหลินเชวี่ย มีผู้เชี่ยวชาญฝีมือสูงหลายคน หากชาวบ้านทั่วไปยังอยู่ที่นี่จะอันตรายมาก”
สีหน้าหมอฮวาเปลี่ยนไป
ตอนนี้สิงเจิ้งเป็นผู้บริหารเมืองจงตู เขายังบอกว่าอันตราย คนที่ตระกูลเฉินส่งมาคราวนี้ย่อมไม่ใช่พวกกระจอกที่เคยมาก่อเรื่องก่อนหน้านี้แน่