บทที่ 7 ฉันจะทำให้พวกคุณได้เฉิดฉายอย่างไร้ขีดจำกัด เปล่งประกายเจิดจรัส!
ชุมชนแออัดกลางเมือง ลานบ้านตระกูลหลิน
ประตูห้องด้านในแง้มอยู่ กลิ่นคาวเลือดลอยออกมาจากข้างในปะปนกับกลิ่นยา จนชวนให้ระคายคอ
หลินเจี้ยนกั๋วนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเหลือง ริมฝีปากขาวซีด เบ้าตาลึกโหล
บนพื้นข้างเตียงมีกะละมังพลาสติกสีแดงใบใหญ่ น้ำข้างในถูกเลือดย้อมจนกลายเป็นสีแดงคล้ำข้นเหนียว มองแล้วชวนขนลุก
เขาอาเจียนอีกแล้ว
หลี่เยี่ยนคุกเข่าอยู่ข้างเตียง กุมมือหลินเจี้ยนกั๋วไว้ น้ำตาไหลพราก น้ำมูกเปรอะเต็มหน้า
「เจี้ยนกั๋ว เจี้ยนกั๋ว อย่าทำให้ฉันตกใจสิ... ลืมตาขึ้นมามองฉันหน่อย มองฉันสิ...」
เปลือกตาหลินเจี้ยนกั๋วขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้ลืมขึ้น
เลือดยังซึมออกจากมุมปาก ไหลตามคางหยดลงบนหมอน จนหมอนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง แยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือเลือด
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังเข้ามา
หลินเฉียนเฉี่ยพุ่งไปข้างเตียง คว้ามือหลินเจี้ยนกั๋วไว้
「พ่อ!」
น้ำตาหลินเฉียนเฉี่ยไหลพรากทันที
「พ่อ ฟื้นสิ หนูเอง เฉียนเฉี่ยไง มองหนูหน่อย...」
หลินเจี้ยนกั๋วไม่มีปฏิกิริยา
หลินเชวี่ยตามเข้ามาข้างหลัง พอเห็นคนบนเตียง หัวใจก็หนักอึ้งขึ้นมาทันที
เมื่อครู่อยู่ในลานบ้าน พ่อบุญธรรมยังพูดคุยกับเขาอยู่เลย
ผ่านไปแค่ครู่เดียว ทำไมถึงอาเจียนหนักขนาดนี้?
เขาเดินเข้าไป ย่อตัวลง กุมมืออีกข้างของหลินเจี้ยนกั๋วไว้ 「พ่อบุญธรรม」
นิ้วมือหลินเจี้ยนกั๋วขยับ เปลือกตาพยายามฝืนเปิดขึ้นเป็นช่องเล็ก ๆ ดวงตาขุ่นมัวกลอกไปมา เมื่อเห็นหลินเชวี่ย มุมปากก็ยกขึ้นนิดหนึ่ง
เหมือนอยากยิ้ม แต่ยิ้มไม่ออก
ริมฝีปากสั่นระริก เค้นคำออกมาได้สองคำ 「ดี... ดี...」
จากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง
หลินเชวี่ยรู้สึกคอตีบ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนลุกขึ้นหันไปมองหลี่เยี่ยน 「ทำไมไม่พาไปโรงพยาบาล? ที่นี่อยู่ใกล้โรงพยาบาลขนาดนี้」