หลินเฉียนเฉี่ยยกมือปิดปาก น้ำตาไหลไม่หยุด
เธอมองชายที่ยืนอยู่กลางฝูงชน ราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นครั้งแรก
นี่ใช่เด็กผู้ชายคนที่เคยเดินตามเธอต้อย ๆ แล้วเรียก “พี่เฉียนเฉี่ย” ในวันนั้นจริงหรือ?
แต่เขาลงมือโหดเกินไปแล้ว...
เฉินเฉวียนนะ นั่นคือทายาทคนสำคัญของตระกูลเฉิน!
คนจากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งจงตู!
เขาไม่กลัวตายหรือไง?
หลินเฉียนเฉี่ยรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนหลินเชวี่ยไว้
“หลินเชวี่ย! รีบหนีไป! รีบหนีเร็ว! คนของตระกูลเฉินกำลังจะมาแล้ว! พวกเขาฆ่านายแน่!”
หลินเชวี่ยหันกลับมามองเธอ ก่อนยิ้มบาง ๆ
“พี่เฉียนเฉี่ย ไม่ต้องกลัว”
“จะไม่ให้กลัวได้ยังไง! นายรู้ไหมว่าตระกูลเฉินมีอำนาจแค่ไหน? บ้านนั้นมีนักเลงเป็นร้อย แถมยังทั้งมีเงินทั้งมีอิทธิพล นายตัวคนเดียวจะไปสู้กับพวกเขาได้ยังไง?”
หลินเชวี่ยตบมือเธอเบา ๆ
“วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง”
เขาหันไปมองหวังตันตัน
ใบหน้าของหวังตันตันซีดเผือด ร่างกายสั่นเทา ค่อย ๆ ถอยหลังทีละก้าว
ตอนเห็นเฉินเฉวียนถูกตบจนหน้าบวมเป็นหัวหมู เธอก็คิดจะหนีแล้ว แต่ขากลับไม่ยอมขยับ แม้แต่ก้าวเดียวก็เดินไม่ออก
ตอนนี้เมื่อหลินเชวี่ยมองมา ในที่สุดเธอก็กลัวขึ้นมา
“หลิน...หลินเชวี่ย อย่าเข้ามานะ...”
หลินเชวี่ยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“เมื่อกี้เธอบอกว่าฉันไม่กล้าใช่ไหม?”
ขาของหวังตันตันอ่อนยวบ เธอทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น
“หลินเชวี่ย! พี่หลิน! ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปจริง ๆ! ตอนนั้นฉันตาถั่วเอง ฉันใส่ร้ายนายเอง ยกโทษให้ฉันเถอะ!”
เธอคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มศีรษะโขกพื้นเสียงดังปึงปัง
“นายจะให้ฉันทำอะไรก็ได้! ฉันให้เงินนาย! ฉันกราบนาย! ฉัน...ฉันแต่งงานกับนาย! ใช่ ฉันจะแต่งงานกับนาย! ฉันสวยนะ คู่ควรกับนายแน่! ถ้านายแต่งกับฉัน เราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เรื่องเมื่อก่อนก็ให้แล้วกันไป ดีไหม?”