เมื่อเห็นเข็มทองปักลงบนร่างของหลินเจี้ยนกั๋ว หลี่เยี่ยนก็ได้สติกลับมาในที่สุด เธอกรีดร้องพลางพุ่งเข้าไปหา
“หลินเชวี่ย! แกทำอะไรน่ะ! อย่ามั่วซั่วนะ! นั่นพ่อทูนหัวของแก!”
หลินเฉียนเฉี่ยโผเข้าไปกอดเธอไว้
“แม่! อย่าขยับ เชื่อหลินเชวี่ยเถอะ นิสัยของเขาไม่ใช่คนพูดโกหก บางทีเขาอาจได้เรียนรู้วิชาจริง ๆ ก็ได้”
“ปล่อยแม่! เขาจะแทงพ่อแกตายนะ!”
“แม่!”
หลินเฉียนเฉี่ยกอดหลี่เยี่ยนไว้แน่น แต่สายตากลับจับจ้องมือของหลินเชวี่ย
มือของหลินเชวี่ยนิ่งมาก
เข็มหนึ่งเล่ม สองเล่ม สามเล่ม...
เข็มสีทองค่อย ๆ ปักลงบนร่างหลินเจี้ยนกั๋วทีละเล่ม ทั้งตรงหน้าอก ท้อง แขน และศีรษะ
ทุกครั้งที่ปักเข็มลงไป ความเจ็บปวดบนใบหน้าของหลินเจี้ยนกั๋วก็ลดลงทีละน้อย
คิ้วที่ขมวดแน่นค่อย ๆ คลายออก
ลมหายใจที่เคยหอบถี่ก็ค่อย ๆ กลับมาสม่ำเสมอ
หลี่เยี่ยนหยุดดิ้น ดวงตาเบิกกว้างมองภาพตรงหน้า ราวกับคนโง่งมไปแล้ว
นี่มัน...
เรื่องจริงหรือเปล่า?
หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผากของหลินเชวี่ย มือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด ขณะเอ่ยเสียงเบา
“โรคอาเจียนเป็นเลือด มีสิ่งผิดปกติงอกอยู่ในกระเพาะ พอมันแตกก็จะอาเจียนเป็นเลือด ตอนนี้เลือดหยุดไหลชั่วคราวแล้ว รอผมใช้เข็มปิดสิ่งที่อยู่ในกระเพาะไว้ จากนั้นค่อย ๆ ใช้ยาสลายมัน พ่อทูนหัวก็จะหายดี”
เขาดึงเข็มที่ยาวที่สุดออกมา เทียบตำแหน่งบนท้องของหลินเจี้ยนกั๋ว ก่อนค่อย ๆ ปักลงไปแล้วหมุนเข็มช้า ๆ
หลินเฉียนเฉี่ยยกมือปิดปาก น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง
เธอมองใบหน้าที่จดจ่อของหลินเชวี่ย สมองว่างเปล่าไปหมด
นี่ใช่เด็กจอมซนคนเดิมที่เคยเดินตามเธอต้อย ๆ พลางเรียก “พี่เฉี่ยนเฉี่ย” หรือเปล่า?
ทั้งต่อสู้เก่ง ทั้งมีวิชาแพทย์ แถมยังพกชุดเข็มทองติดตัว...