ซ่งเยี่ยนหายไปพักหนึ่ง ก่อนจะขับรถกลับมา
หวังเล่อกับเหลาหยางขี่มอเตอร์ไซค์นำทางอยู่ข้างหน้า
อวิ๋นอี้ยังคงพูดจ้อไม่หยุด เล่าประสบการณ์ที่เพิ่งใช้พลังพิเศษสังหารซอมบี้
เห็นได้ชัดว่าเขาตื่นเต้นมากจริง ๆ
รถจอดลงตรงเหมืองร้างแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างไกลผู้คน
หวังเล่อเปิดประตูไปพลาง แนะนำให้ทั้งสามคนฟังไปพลาง
“ก่อนวันสิ้นโลก ใต้เหมืองแห่งนี้มีการสร้างที่หลบภัยฉุกเฉินเอาไว้
ที่หลบภัยแห่งนี้สร้างขึ้นโดยอาศัยอุโมงค์ของเหมืองเป็นโครงสร้าง จึงมีประสิทธิภาพในการป้องกันสูง สามารถต้านทานแรงกระแทกจากภายนอกได้
ภายในห้องหลบภัยมีสิ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิต ทั้งออกซิเจน น้ำ อาหาร ยาปฐมพยาบาล และระบบบำบัดก๊าซเสีย
ตอนวันสิ้นโลกมาถึง เมืองดีถูกยึดครองอย่างรวดเร็วมาก
พวกเรากว่าสองร้อยคนหลบอยู่ที่นี่มาตลอด อาศัยข้าวของในห้องหลบภัยประทังชีวิตมาจนถึงตอนนี้”
ทันทีที่ประตูเปิด แสงไฟฉายก็ส่องวาบเข้ามา
แสงจ้าจนทั้งสามหรี่ตา ยกมือขึ้นบัง
“เหลาหวังกับเหลาหยางกลับมาแล้ว!”
เสียงตื่นเต้นดังขึ้น
จากนั้นเสียงพูดคุยอื้ออึงก็ดังตามมา พร้อมเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่าน
กลุ่มชายร่างสูงใหญ่กรูกันเข้ามาล้อมหวังเล่อกับเหลาหยาง ก่อนจะโผกอดทั้งคู่แน่นจนเป็นวง
“พวกนายไม่เป็นไร ดีจริง ๆ!”
“พวกเรานึกว่าพวกนายตายไปแล้วเสียอีก”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
บรรดาชายฉกรรจ์ทั้งตื่นเต้นทั้งสะอื้นจนเสียงสั่น ทำให้ไป๋ฉาหฉากับพวกอีกสองคนพลอยรู้สึกสะเทือนใจไปด้วย
ท่ามกลางวันสิ้นโลก ยังมีมิตรภาพระหว่างพี่น้องที่บริสุทธิ์ใจเช่นนี้ ช่างเป็นสิ่งล้ำค่าหาได้ยากยิ่ง
ทั้งสามยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหนึ่ง รอให้พวกเขาสงบสติอารมณ์