ไป๋ฉาฉาเห็นปฏิกิริยาของโต้วเปา ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่เคยเชื่อเลยว่าโต้วเปาจะข่วนคน
ถึงอย่างไรโต้วเปาก็ไม่ใช่แมวจริง ๆ แต่มันเป็นเสือกลายพันธุ์
แต่เธอรู้จักเด็กสาวคนนั้นจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ทว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะจำเธอไม่ได้
เธอลูบหัวโต้วเปาเพื่อปลอบมัน
จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ได้ ฉันชดใช้บะหมี่ให้เธอหนึ่งกำ เธอเต็มใจไหม?”
หญิงวัยกลางคนดีใจแทบคลั่ง คิดไม่ถึงว่าจะได้บะหมี่มาฟรี ๆ ง่ายดายขนาดนี้
เธอพยักหน้ารัว “เต็มใจ ๆ”
ไป๋ฉาฉาพยักหน้า แล้วบอกโต้วเปาว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ โต้วเปาเด็กดี ไปเลย ข่วนเธอสักที แม่จะชดใช้ให้เอง”
โต้วเปาพุ่งเข้าใส่ทันที ตะปบแขนหญิงวัยกลางคนเต็มแรง
บาดแผลจากอุ้งเท้าครั้งนี้รุนแรงกว่ารอยเลือดสามขีดที่เด็กสาวคนนั้นได้มาก่อนหน้านี้เสียอีก
“อ๊าก! แขนฉัน!”
หญิงวัยกลางคนนั่งแผละลงกับพื้น กุมแขนตัวเองไว้ด้วยความตกใจสุดขีด
“โอ๊ย สวรรค์ ไม่มีความยุติธรรมเลย!”
เธอถลาเข้าไปเกาะขาหยางผู้เฒ่า แล้วโวยวายว่า “คุณไม่ใช่ตำรวจเหรอ รีบจับเธอสิ! เธอตั้งใจทำร้ายฉัน!”
แม้หยางผู้เฒ่าจะเป็นชายร่างใหญ่กำยำ แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ เฝ้าดูมาสักพัก เขาก็มองออกว่าเกิดอะไรขึ้น
เด็กสาวดูไม่เหมือนกำลังพูดโกหก ส่วนหญิงวัยกลางคนกลับเอาแต่ร้องโวยวายเสียงดัง
เขาตวาดเสียงเย็น “พอได้แล้ว! เลิกโวยวายเสียที! รีบไปห้องเจาะหินทำแผลซะ!”
หญิงวัยกลางคนเหมือนได้สติขึ้นมา รีบลุกจากพื้น “ใช่ ๆ ต้องทำแผลก่อนสำคัญกว่า เดี๋ยวติดโรคกลัวน้ำขึ้นมาจะแย่!”
เรื่องวุ่นวายจบลงเช่นนี้ เด็กสาวยังคงนั่งร้องไห้อยู่ริมเตียง ส่วนเด็กชายตัวเล็กก็กวาดตามองไปมาอย่างมีพิรุธ
ไป๋ฉาฉาหยิบบะหมี่หนึ่งกำจากกระเป๋าเป้ที่พกติดตัว แล้วยื่นให้เด็กสาว