“พี่หยาง! พลังพิเศษของฉันสูงที่สุดในที่นี้ ฉันจะอยู่ถ่วงเวลาไว้ พาพวกเขารีบไป!”
ฝูงซอมบี้ใกล้เข้ามาทุกที หากยังไม่ไปตอนนี้ คงไม่มีใครหนีรอดได้แล้ว!
หวังเล่อร้อนใจแทบตาย!
พี่หยางนี่มันดื้อเหมือนล่อจริง ๆ!
“ฉันไม่ไป! ให้พวกพี่น้องไปกันก่อน! พลังพิเศษของนายก็พอ ๆ กับฉัน จะเรียกว่าสูงที่สุดได้ยังไง? นายคนเดียวต้านมันไม่ไหวหรอก มีแต่จะไปตายเปล่า! เราสองคนช่วยกัน อย่างน้อยก็อาจถ่วงเวลาได้บ้าง”
หวังเล่อรู้ว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมพี่หยางไม่ได้ และรู้ด้วยว่าทุกอย่างที่อีกฝ่ายพูดนั้นถูกต้อง
เขาไม่มีเวลาพูดเกลี้ยกล่อมพี่หยางต่อ จึงหันไปบอกคนอื่น ๆ ว่า “ฉันกับพี่หยางจะอยู่ พวกนายรีบไป!”
เมื่อเห็นคนอื่น ๆ ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง หวังเล่อก็ตะโกนลั่น “อย่าลืมสิ ยังมีผู้รอดชีวิตอีกตั้งมากมายรอให้เรากลับไป! ถ้าพวกเราตายกันหมด แล้วพวกเขาจะทำยังไง?!”
พี่หยางตะโกนเสียงเข้มขึ้นมาบ้าง “รีบไสหัวไปให้หมด! ถ้ายังมัวชักช้า ไม่มีใครหนีไปได้ทั้งนั้น!”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรต่อ ซอมบี้ระดับห้าก็พุ่งเข้าใส่พี่หยางที่จอดอยู่หน้าสุดด้วยความเร็วสูง
หวังเล่อไม่มีเวลาจะเกลี้ยกล่อมต่อแล้ว “พี่หยาง!”
เขาตะโกนเสียงดัง ก่อนจะรีบชักดาบเล่มใหญ่จากรถมอเตอร์ไซค์ตำรวจ พุ่งเข้าโจมตีซอมบี้ระดับห้าพร้อมกับพี่หยาง
ดวงตาของคนอื่น ๆ แดงก่ำ
แต่พวกเขารู้ดีว่า หวังเล่อกับพี่หยางกำลังใช้ชีวิตของตัวเองแลกเวลาให้พวกเขา
ฝูงซอมบี้ที่ตามมาด้านหลังเร็วไม่เท่าซอมบี้ระดับห้า แต่ไม่นานก็ไล่ตามมาทัน
“ไป!”
ใครคนหนึ่งในกลุ่มตะโกนเสียงแหบพร่า แล้วสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์ขับออกไปก่อน
รถคันอื่นลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเร่งเครื่องตามไปในที่สุด
พวกเขาจะปล่อยให้การเสียสละของหวังเล่อกับพี่หยางสูญเปล่าไม่ได้ พวกเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ด้านหลังยังมีผู้คนอีกกลุ่มที่ต้องปกป้อง