รอบด้านมีแต่ซอมบี้ระดับสามลงไป จึงไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อไป๋ฉาหฉามากนัก
แต่เมิ่งลู่ไม่รู้ว่าไป๋ฉาหฉาเก่งแค่ไหน
เธอปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วฝืนลุกขึ้นยืน
จากนั้นก็ก้มลงเก็บมีดสั้นเปื้อนเลือดเล่มเดิมมากำไว้ในมือ
เมิ่งลู่เอ่ยกับไป๋ฉาหฉาด้วยความรู้สึกผิดและประหม่า “ไป๋ฉาหฉา ขอโทษนะ ฉันทำให้เธอต้องเดือดร้อนไปด้วย ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้เมื่อกี้ วันนี้ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็จะปกป้องเธอให้หนีออกไปได้”
เธอไม่มองไป๋ฉาหฉาอีก ก่อนจะเดินตรงไปยังประตูด้วยแววตามุ่งมั่น
ไป๋ฉาหฉาเดินตามหลัง ลูบจมูกพลางพูดว่า “จริง ๆ แล้วฉันก็เก่งเอาเรื่องนะ”
เมิ่งลู่เปิดประตูผลัวะ แล้วเริ่มปล่อยพลังพิเศษธาตุไฟสังหารซอมบี้ไปแล้ว ไม่รู้ว่าได้ยินหรือเปล่า
ไป๋ฉาหฉาจึงไม่พูดอะไรต่อ พุ่งเข้าไปลงมือเอง เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตนด้วยการกระทำ
เมิ่งลู่ฝืนทนความเจ็บปวดรุนแรงทั่วร่าง ขณะปล่อยลูกไฟโจมตีซอมบี้ไม่หยุด จู่ ๆ ก็เห็นเถาวัลย์นับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากด้านหลัง
เถาวัลย์เลื้อยผ่านตัวเธอแล้วแผ่กระจาย พุ่งเข้าใส่ซอมบี้รอบด้าน ราวกับมีสติปัญญาของตัวเอง พริบตาเดียวก็พันรอบคอซอมบี้
เมิ่งลู่หันขวับไปมอง เห็นไป๋ฉาหฉายืนอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย เถาวัลย์เหล่านั้นงอกออกมาจากตัวเธอ
ไป๋ฉาหฉาสะบัดแขน
หัวของเหล่าซอมบี้ที่ถูกเถาวัลย์พันคอพลันร่วงลงพร้อมกันในพริบตา!
หัวซอมบี้หัวหนึ่งกลิ้งมาตกข้างเท้าเมิ่งลู่ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกกัดกินจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ช่องปากด้านในยังอ้าเผยให้เห็นอยู่
นับตั้งแต่เมิ่งลู่เริ่มฝึกและออกฆ่าซอมบี้กับหัวหน้าหวังเล่อและคนอื่น ๆ เธอก็ไม่เคยเห็นวิธีฆ่าซอมบี้แบบนี้มาก่อน
เมิ่งลู่เบิกตาค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก