หวังเล่อเดิมทียังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ แต่พอผู้รอดชีวิตด้านล่างรู้เรื่องฐานเมืองเอ ทุกคนก็ตื่นเต้นกันอย่างผิดปกติ
พวกเขารอถึงมะรืนไม่ไหว ต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้
พวกเขาเองก็ไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก
หลังจากเหลาหยางพาคนออกไปหาเอารถกลับมาได้หลายคัน ทุกคนก็ยืนยันว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้
ไป๋ฉาหฉาทั้งสามขับรถออกไปข้างนอก แล้วลากวัวกับแพะกลายพันธุ์ที่ถูกฆ่าแล้วกลับมา 20 ตัว มอบให้พวกหวังเล่อ
พวกเธอบอกแค่ว่าจับมาจากบนเขาด้านนอกตอนกลางวัน
จากนั้นก็อวยพรให้พวกเขาเดินทางปลอดภัยและไปถึงฐานเมืองเอโดยสวัสดิภาพ
หวังเล่อ เหลาหยาง และคนอื่น ๆ ซาบซึ้งใจอย่างมาก แต่พวกเขาไม่ได้คิดอะไรไปไกล ทุกคนไม่กล้าขึ้นไปบนเขากันอยู่แล้ว
พวกเขาคิดแค่ว่าคนกลุ่มนี้แข็งแกร่ง จึงไม่กลัวสัตว์กลายพันธุ์บนเขา
คืนนั้นหวังเล่อให้คนตุ๋นแพะกลายพันธุ์หนึ่งตัว
นี่เป็นมื้อที่ทุกคนกินร่วมกันเป็นครั้งที่สอง และเป็นมื้อสุดท้ายด้วย
พบกันเพียงชั่วคราว
ไป๋ฉาหฉาทั้งสามทำให้พวกหวังเล่อได้เห็นน้ำใจในวันสิ้นโลก
ส่วนพวกหวังเล่อก็ทำให้ไป๋ฉาหฉาทั้งสามได้สัมผัสว่า ในวันสิ้นโลกนี้ยังมีผู้คนที่มีน้ำใจและความเมตตาอยู่ในใจ
เจ้าบ้านและแขกต่างอิ่มเอม งานเลี้ยงจบ ผู้คนก็แยกย้าย
ตอนกลับห้อง ไป๋ฉาหฉาเดินสวนกับเมิ่งลู่พอดี
คนที่เดินอยู่กับเมิ่งลู่อีกคนคือชายวัยกลางคนที่แสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย
ไป๋ฉาหฉาขมวดคิ้ว หันกลับไปมอง
ดึกป่านนี้แล้ว ทั้งสองคนกลับกำลังคุยกับผู้มีพลังพิเศษที่เฝ้าทางเข้าออก เพื่อขอออกไปข้างนอกสักเที่ยว
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจตามไปดู
เธอจำเด็กสาวคนนี้ได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน