ไป๋หย่าอี้ลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองถูกมัดมือมัดเท้าและขังอยู่ในคุกใต้ดิน
ตรงหน้าเธอมีเก้าอี้อยู่เพียงตัวเดียว บนนั้นมีชายผมสีเงินผู้มีแววตาเย็นชาเยือกเย็นนั่งอยู่
“ตื่นแล้วเหรอ”
เสียงของชายคนนั้นใสกังวานน่าฟัง แต่ความเย็นเยียบที่แฝงอยู่กลับทำให้ไป๋หย่าอี้สั่นไปทั้งตัว
“คุณ... คุณเป็นใคร? ฉันไม่รู้จักคุณ ทำไมถึงจับฉันมา?”
“หึ” ชายผมสีเงินหัวเราะเย็นชา “เธอไม่รู้จักฉันก็ไม่เป็นไร แค่ฉันรู้จักเธอก็พอแล้ว”
“คุณต้องการอะไรกันแน่...”
ไป๋หย่าอี้ยังพูดไม่ทันจบ คุกใต้ดินทั้งห้องก็ถูกหมอกดำที่แผ่ออกมาจากร่างชายคนนั้นปกคลุมในพริบตา
ไป๋หย่าอี้สะดุ้งเฮือก สติเริ่มพร่าเลือนภายใต้การกัดกร่อนของหมอกดำ
เสียงหนึ่งแว่วเข้ามาในห้วงความคิดของเธอจากที่ไกลแสนไกล ทำให้เธอเชื่อฟังโดยไม่รู้ตัว
“สร้อยคอหยกอยู่ไหน?”
“คืนให้ไป๋ฉาหฉาแล้ว”
หร่วนถิงซิวชะงักไป ชาตินี้ไม่เหมือนชาติที่แล้วจริง ๆ สร้อยคอหยกถูกน้องสาวเอาไปแล้ว
เขาเปลี่ยนคำถาม
“มิติเก็บของของเธอยังอยู่ไหม?”
ไป๋หย่าอี้ขมวดคิ้วอย่างฉงน ก่อนจะตอบด้วยความขุ่นเคืองว่า “ยังอยู่ แต่เล็กลงไปมาก ตอนนี้ยิ่งเล็กลงเรื่อย ๆ”
“เกิดอะไรขึ้น?”
ไป๋หย่าอี้เล่าทุกอย่างออกมา ตั้งแต่ความกังวลในใจว่าไป๋ฉาหฉาจะแย่งมิติเก็บของของเธอไปอย่างไร ไปจนถึงแผนที่เธอจงใจทำสร้อยคอหยกตกจนร้าวแล้วคืนให้ไป๋ฉาหฉา หลังจากนั้นมิติก็เริ่มเล็กลง รวมถึงความเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ ทั้งหมด
หร่วนถิงซิวฟังแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งทันทีว่า “เอาเสบียงที่เหลือทั้งหมดออกมา!”