หมู่บ้านพักตากอากาศล่าเวยยาน่า
บ้านพักตากอากาศหลังเล็กแสนประณีตเรียงต่อกันเป็นแถว
ไม้ดอกไม้ประดับเขียวชอุ่มกับลำธารที่ขุดสร้างขึ้นอย่างเป็นระเบียบ สลับกันอย่างงดงาม
อวิ๋นอี้เดินไปพลางพูดไปพลางว่า “ผมเคยได้ยินชื่อหมู่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ พวกเขาทุ่มงบโฆษณากันไม่น้อยเลย
รัฐบาลเมืองอีอยากปั้นเมืองให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว จึงตั้งใจสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมาเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว
น่าเสียดาย เพิ่งสร้างเสร็จ วันสิ้นโลกก็มาถึงเสียก่อน”
เขาชี้ไปยังทิวทัศน์ไกลออกไปและกลุ่มบ้านพัก
“ดูสิ ยังใหม่เอี่ยมอยู่เลย”
ไป๋ฉาหฉามองบ้านพักหลังเล็กแสนประณีตที่เรียงรายกันพลางครุ่นคิด
ที่นี่เพิ่งเปิดเป็นหมู่บ้านพักตากอากาศ จึงยังไม่ได้เปิดให้คนทั่วไปเข้าพักอย่างเป็นทางการ เดิมทีข้างในจึงแทบไม่มีคน
หลังวันสิ้นโลกก็เลยแทบไม่มีซอมบี้ สภาพโดยรวมยังสมบูรณ์ดี
เพียงแต่หลังจากต้นไม้และดอกไม้กลายพันธุ์ พวกมันก็ใหญ่โตและแข็งแรงขึ้นมาก
ต้นไม้บางต้นแผ่กิ่งก้านบดบังตัวบ้านไปจนหมด
ทั้งสี่คนเดินมาถึงหน้าบ้านพักหลังหนึ่ง
“เอาหลังนี้แล้วกัน”
อวิ๋นอี้เดินนำเข้าไปก่อน
ไป๋ลู่ ไป๋ฉาหฉา และซ่งเยี่ยนเดินตามเข้าไปติด ๆ
เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านพักมีครบ ตกแต่งด้วยไม้สีธรรมชาติ มีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองเห็นทิวทัศน์ด้านนอกได้
ไม่มีคนอยู่นานจนฝุ่นจับเป็นชั้น หลังทั้งสี่ตรวจดูทั่วทั้งข้างในและข้างนอกแล้ว ก็เริ่มลงมือทำความสะอาด
หน้าบ้านพักมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ น้ำขุ่นคลั่ก บนผิวน้ำมีใบไม้และกลีบดอกไม้ที่ไม่รู้จักลอยอยู่
เมื่อทำความสะอาดบ้านและจัดสรรห้องพักเรียบร้อย ไป๋ฉาหฉาก็เดินอ้อมสระว่ายน้ำไปยังบ้านพักหลังเล็กหลังอื่น