ไป๋ฉาหฉาลูบขนบนตัวโต้วเปาอย่างมีความสุข
มือสัมผัสเข้ากับของเหลวสกปรก
คงเป็นสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นที่กระเด็นมาโดนตัวโต้วเปา
เนื้อแกะย่างทั้งตัวยังไม่สุกเร็ว ๆ นี้ ไป๋ฉาหฉาจึงเอากะละมังอาบน้ำออกมา เติมน้ำแล้วเริ่มอาบน้ำให้โต้วเปา
หลังล้างจนสะอาดและเป่าขนให้แห้ง เธอก็อุ้มโต้วเปาเข้ามาไว้ในอ้อมแขนทันที
อวิ๋นอี้ขยับเข้าไปใกล้ซ่งเยี่ยน มองไป๋ฉาหฉาพลางจุ๊ปากสองครั้ง ก่อนพูดกับซ่งเยี่ยนว่า
“อย่าว่าฉันพูดตรงเลยนะ พูดตามจริงแล้ว ตำแหน่งของนายในใจฉาหฉาอาจยังสู้เจ้าตัวน้อยนั่นไม่ได้ด้วยซ้ำ”
พูดจบ อวิ๋นอี้ก็รีบวิ่งไปนั่งข้างไป๋ฉาหฉา เพื่อหาที่พึ่งทางใจ
เขากลัวซ่งเยี่ยนจะอับอายจนโกรธแล้วจัดการเขา
ซ่งเยี่ยนกลับไม่โกรธ เพราะรู้ว่าอวิ๋นอี้พูดความจริง
เขาเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
ช่างเถอะ ค่อย ๆ วางแผนไปแล้วกัน อวิ๋นอี้ยังพึ่งพาไม่ได้ยิ่งกว่าเขาเสียอีก ตอนนี้สิ่งสำคัญกว่าคือยุติวันสิ้นโลก
ขอแค่เขาตามอยู่ข้างไป๋ฉาหฉาตลอด ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นเข้ามาแทรก เขาก็มีโอกาสคว้าหัวใจก่อนใคร
ไม่ต้องรีบ เขาต้องตั้งสติไว้
ฉาหฉายังเด็กอยู่
ความจริงใจย่อมเอาชนะใจคนได้
ขอแค่เขาค่อย ๆ ปฏิบัติต่อเธออย่างดีโดยไม่ให้รู้ตัว สักวันฉาหฉาก็จะเห็นข้อดีของเขา เขารอให้เธอเข้าใจความรู้สึกของตัวเองได้!
สีหน้าซ่งเยี่ยนอ่อนลง ทว่าจิตใจยังคงมั่นคง
อวิ๋นอี้เห็นว่าซ่งเยี่ยนไม่ได้ถูกคำพูดของเขาทำให้โมโห
จึงใจกล้าขึ้นไม่น้อย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร เขาก็วกกลับมาอยู่ข้างซ่งเยี่ยนอีกครั้ง
เขาถามเสียงเบาอย่างไม่กลัวตายว่า “ซ่งเยี่ยน นายคิดว่าอยู่ใกล้ฉาหฉาแล้วจะได้เปรียบใช่ไหม?”
ซ่งเยี่ยนเลิกคิ้วมองอวิ๋นอี้ อวิ๋นอี้ยิ้มอย่างได้ใจ “ฮ่า ๆ ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ ฉันจะไม่รู้จักนายได้ยังไง”