อาหารในมิติส่วนตัวของเธอมีหลากหลายชนิดและครบครันมาก
แต่แต่ละชนิดมีจำนวนจำกัดอย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น มิติส่วนตัวก็หยุดนิ่งสนิท ราวกับภาพวาดทิวทัศน์อันงดงาม
พืชมีสภาพเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น ไม่เติบโตขึ้นเลย
เธอจึงกังวลมาตลอดว่าสักวันของที่มีจะหมดไป
ต่อให้หาพบเมล็ดผัก ก็ปลูกในมิติส่วนตัวไม่ได้
เพราะเมล็ดไม่งอก
แต่ตอนนี้เธอไม่ต้องกังวลอีกแล้ว
มิติส่วนตัวของเธอจะรีเซ็ตทุกวันตอนเที่ยงคืน
เธอค้นพบเรื่องนี้หลังจากเข้าออกมิติส่วนตัวไปมาหลายรอบในคืนนั้น
เป็นคืนที่สามและกลางวันที่สามหลังฝนดำตกลงมาข้างนอก
ไป๋ฉาหฉาเก็บตัวอยู่ในห้อง นอกจากออกไปกินข้าวแล้วก็เอาแต่ศึกษามิติส่วนตัว
ในที่สุดก็เข้าใจมันจนได้
เสบียงที่เธอเก็บไว้ในมิติส่วนตัวจะไม่รีเซ็ต มีแต่จะยิ่งใช้ยิ่งน้อยลง
แต่ผลผลิตดั้งเดิมที่มีอยู่ในมิติส่วนตัวจะรีเซ็ตทุกวันตอนเที่ยงคืน
อย่างเช่น ไก่หกตัวที่มิติส่วนตัวสร้างขึ้นมาใหม่ทุกวัน วันนี้เธอกินไปหนึ่งตัว พรุ่งนี้ก็ยังมีหกตัวเหมือนเดิม ต่อให้วันนี้กินไก่ทั้งหกตัวจนหมด พรุ่งนี้ก็ยังมีหกตัวอยู่ดี
เธอคนเดียวกินไก่หกตัวไม่หมดแน่ แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ?
ไป๋ฉาหฉาค้นพบช่องโหว่ขนาดใหญ่ของมิติส่วนตัว
แค่เธอเชือดไก่ทั้งหกตัวทุกวันแล้วเก็บไว้ในมิติส่วนตัว ก็เหมือนกับกินมันเข้าไปแล้วเหมือนกัน วันรุ่งขึ้นไก่ก็ยังไม่หายไป
ผักผลไม้ สัตว์ปีก และของอย่างอื่นก็ใช้หลักการเดียวกัน
นับแต่นั้นมา ไป๋ฉาหฉาจึงมีงานเพิ่มขึ้นอีกอย่างทุกวัน