“ฉันฝันเห็นพ่อแม่แท้ ๆ ของฉัน พวกเขากลายเป็นซอมบี้แล้ว และถูกคนฆ่าตาย”
“หลังจากตาย พวกเขามาเข้าฝันฉัน โทษที่ฉันดูแลสร้อยหยกไม่ดี บอกว่าสร้อยเส้นนั้นเป็นสมบัติตกทอดของตระกูลเรา ถ้ามีสร้อยหยก คนในครอบครัวเราก็จะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในวันสิ้นโลกได้”
“เพราะฉันเอาสร้อยหยกไปให้คนอื่น บรรพบุรุษถึงได้โกรธ ไม่ยอมคุ้มครองครอบครัวเรา พวกเขาถึงกลายเป็นซอมบี้แล้วถูกฆ่าตาย”
“พวกเขายังบอกด้วยว่า ไม่ช้าก็เร็วฉันจะกลายเป็นซอมบี้และถูกฆ่าตายเหมือนกัน เว้นแต่จะหาสร้อยหยกตกทอดของตระกูลกลับคืนมาได้ ถึงจะรักษาชีวิตไว้ได้”
“ในฝันพวกเขายังอยู่ในสภาพซอมบี้ ทุกวันเอาแต่มองฉันด้วยน้ำตาเลือด ทำให้ฉันอยู่ไม่เป็นสุข ฉันกลัวจริง ๆ กลัวว่าตัวเองจะตายเหมือนกัน”
จู่ ๆ ไป๋ฉาหฉาก็เอื้อมมือมากุมมือไป๋หย่าอี้ แล้วร้องไห้พูดว่า
“หย่าอี้ เธอจะช่วยฉันใช่ไหม? เธอใจดีขนาดนั้น คงไม่อยากเห็นฉันกลายเป็นซอมบี้แล้วถูกคนฆ่าหรอกใช่ไหม? คืนสร้อยหยกที่เป็นสมบัติตกทอดของบ้านฉันให้ฉันได้ไหม?”
ไป๋หย่าอี้รู้สึกผิดอยู่บ้าง พ่อแม่ของเธอพูดไม่ผิด ในสร้อยหยกมีมิติที่ใช้เก็บของได้
เมื่อมีอาหาร น้ำดื่ม และของใช้ ชีวิตในวันสิ้นโลกย่อมสุขสบายขึ้นมาก
แต่เธอก็ยังปลอบไป๋ฉาหฉาว่า
“ฉาหฉา ความฝันเป็นเรื่องไม่จริง อย่ากลัวไปเลย เธอไม่มีทางกลายเป็นซอมบี้หรอก”
แต่ไป๋ฉาหฉาไม่คิดเช่นนั้น เธอแย้งว่า
“หย่าอี้ เชื่อไว้ก็ไม่เสียหาย แต่ถ้าไม่เชื่อแล้วเกิดเป็นเรื่องจริงขึ้นมาจะทำยังไง? คืนสร้อยหยกให้ฉันเถอะ ฉันจะได้สบายใจขึ้น!”
เมื่อเห็นไป๋หย่าอี้ยังลังเล สายตาหลุกหลิก ไป๋ฉาหฉาก็หัวเราะเย็นชาในใจ